Asperges & Ardens gebraad

Print PDF

Zo, paasdagen zijn weer voorbij. Nederland teert de rest van de week op kliekjes van de grote diners, of verlangt nu echt even naar een simpel hapje. 2e Paasdag deden/doen* we het hier makkelijk. We zagen de quiches in de aanbieding en hebben er enkele gekocht. Garnalenkroket vooraf, en dan de quiches, (misschien) witte wijn erbij, ijs en/of aardbeien toe. Klaar. Makkelijke dag.

* Verwarrend, moet ik nou in toekomstige, tegenwoordige of verleden tijd schrijven? Op moment van dit schrijven heb ik net de croissantjes op en eten we pas eind van de middag de quiches, maar wanneer u dit leest is dit al verleden tijd…

Gisteren – voor de kijker thuis dus eergisteren- aten we ons PaasDiner. De reeds beschreven garnalenkroketten vooraf, hoofdgerecht waren asperges van de Brabantsche Wal en een makkelijk braadstuk, een ‘Ardens Gebraad’, zoals de Kalmthoutse slager had geschreven op z’n krijtbord. Ik zag het in de vitrine liggen tussen de andere varkensvlezen. Het stuk vlees intrigeerde me, er zaten om de 3 cm houten pinnen door heen gestoken. Dichterbij bekeken, was het een varkenslende (denk ik) waar longitudinaal snedes in waren gemaakt en in elke snede een lap buikspek. Dit werd over de lengte dus op z’n plaats gehouden door de houten pennen. Dit leek me dus letterlijk en figuurlijk een mooi doorregen stuk varkensgebraad. Het leek zelfs al wat voorgegaard. De slager informeerde me vriendelijk dat ik het in een braadschaal 30 minuten op 180 graden kon afmaken. Mooi, alzo verkrijg ik een uniek gebraad dat niemand hier nog kent en dat nog wel op eenvoudige wijze!

De asperges had ik al besproken bij Boerke Bogers, evenals een kilo aardbeien (Elsanta’s) en ze zou wat jonge krieltjes apart houden, daar ze wist dat rond Pasen daar een run op is. (Helaas had ze de krieltjes al geschild, ik wou ze in de schil bewerken.) Ook bood ze aan om de asperges te schillen voor me (best lief), maar aangezien ik ze pas een dag later zou bereiden wou ik ze ongeschild in een kletsnatte theedoek in de groentenlade bewaren.

De asperges heb ik met m’n favoriete dunschiller langs gelopen, mogelijk heb ik weer te veel geschild, want ik ga met asperges altijd op zeker. De gruwel van een aspergeschil in de mond is meteen genoeg om me een week of twee uit de buurt van asperges te houden. Echt, ik vindt het walgelijk, zo’n taai stuk schil dat half in de keel steekt … Ik bond ze samen in persoonlijke bosjes (“Een pondje per mondje” zoals boerinneke Bogers zei). Natuurlijk was op dat moment mijn rood-wit keukentouw verdwenen (300 meter!), en ik denk dat ik mijn erfgenaam daar eens naar moet vragen. Een jochie van 7 jaar en 300 meter touw …(ja, maak zelf het verhaaltje af en kleur de plaatjes). Dorota was weg voor een patient, en welke man weet nou waar in huis de naaigaren verstopt zijn? Dus ik heb de bosjes asperges samengebonden met een mooie schoenveter (boodschappenlijstje!) waarvan ik natuurlijk wel de nestels had verwijderd. Ik gebruikte voor m’n asperges de Poolse pan. Een grote ovale braadpan (alhoewel, dun metaal) maar dan kunnen de asperges tenminste liggen. Ik heb ook wel zo’n hoge aspergepan-met-mandje, maar eenmaal de asperges gaar liggen ze als een kluwen witte paling op de bodem van dat mandje. Een zootje dus.

Nee, ik kook mijn asperges liggend. Ook deed ik de schillen in de pan**. Alles vanaf koud water aan de kook (schepje suiker erbij), 3 minuten koken, vuur uit, 20 minuten laten nagaren. Braadstuk op tijd in de voorverwarmde oven gedaan en de geschilde krieltjes goed getimed gaar. Ik had ‘s morgens al extra eieren gekookt en snee deze met 2 messen superfijn, eiwit en eigeel te samen. Op het laatste pitje liet ik de roomboter zachtjes smelten.

** na de maaltijd maakte ik van het kookvocht en de schillen alvast een bouillon, lekker voor een asperge-risotto met groene asperges of zo.

Een goeie 5 minuten na het beroemde voorgerecht ging de kookwekker en kon ik de hoofdmaaltijd ter tafel brengen. (Met een kind aan tafel houden we de tafel-tijden kort). Handig tussen de houten pennen snijdend kon ik het Ardens gebraad in mooie plakken snijden, ik liet Dorota haar bosje asperges op eigen bord openknippen (“Het asperge-seizoen is thans geopend!”), een paar krieltjes erbij, wat scheppen eier-kruim over de asperges en daarna bevloeien met de gesmolten roomboter. Het smaakte allemaal heerlijk. (Volgens mij wordt dit woord nogal frequent gebruikt in mijn blogs – gelukkig)

OK, nou ook even eerlijk zijn. Die Hollandse garnalenkroketten vooraf waren eigenlijk al een flinke aanslag op de eetlust. En ik moet bekennen dat we -beiden- niet eens ons eerste bordje op konden eten. De ogen waren even groter dan de maag. Natuurlijk hebben we wel alle asperges opgegeten. Pas een half uurtje na de hoofdmaaltijd hebben we de aardbeien -as is- gegeten. En vlak voor het slapen gaan bedacht ik dat we ook nog straciatella ijs hadden staan. Dat was een lekker verkoelend nacht-snackje …

Maar deze week moeten we nog wel een kliekje eten van krielaardappeltjes (kerrie!) en Ardens gebraad. Alhoewel – volgens mij is dat gebraad koud in reepjes best wel lekker. Met wat Gentsche mosterd van Tierenteyn bij de borrel (of cola).

Oh ja, asperges eten. Dat doet me weer denken aan de mail-uitwisseling die ik had vorig jaar met Edith Dourleijn en Karin Luiten naar aanleiding van dit artikel. Ik ‘hark’ namelijk mijn asperges bij het eten. Ik leerde dat van mijn vader toen ik eens mee mocht op zakenreis naar Wallonië, ik deed zoals de andere zakenlui. Ik sneed een deel van de asperge, fixeer het te eten deel met de botte zijde van m’n mes en hark met de vork in de lengte (normaal 1 maal) door de asperge. Dit om eventueel een niet meegeschilt stukje schil er uit te harken. Het vreemde is dat de dames, noch andere foodies, dit gebruik kennen. Misschien een van de lezers wel?