PaulO’s Panko

« Joodsche penicilline «vorige«||»volgende» Levende vitaminen »

Zoals hier te lezen, is panko Japans. Toch is panko al zo ingeburgerd als Coca Cola. Mensen zeggen panko, maar bedoelen er eigenlijk panneermeel mee. Nou moet ik bekennen dat ik vandaag voor niets bij de toko stond (want maandag’s gesloten) om voor het eerst panko te kopen. Dus daar moet ik dan later alsnog eens aan denken.

Wie schetst mijn verbazing toen ik in de Google Reader een blog van Karin Luiten tegen kwam over zelf panneermeel maken. Meteen doorlezen en leren, want ik wou wel weten wat ik ooit fout heb gedaan. Ik had natuurlijk zoals u allen gelezen dat je de lekkerste panneermeel maakt van je eigen, oude brood. Dus Oosten z’n oude brood in de mixer gemieterd en in een pot gedaan. 4 dagen later had ik blauw-paars paneermeel.En meuren! Ik had niet bedacht dat behalve oud, het brood ook droog moest zijn. Ik had nog een kans van slagen gehad wanneer ik de gemalen korrels verspreid op de tafel (of in warme oven) alsnog had laten uitdrogen. Ik niet. Dus ik bleef wijslijk uit de buurt van zelfgemaakt panneermeel en kocht het in goedkope, grote dozen bij de Aldi.

En nu -<insert hemelse muziek â la Philadelphia hier>- is er het artikel van Karin. Eerst kraakt ze even de pakjes-en-zakjes cultuur af (dat mag van mij), maar vervolgens komt ze ook met het alternatief: zelf maken. En zodanig beschreven dat de lokale kluns van de Groeshof alhier dit ook zou moeten kunnen. Een paar maal vermeld ze dat het zo mooi gaat met Turks brood. Aldus meteen de Turk-op-de-hoek hier binnen gestormd en zijn brood geplunderd. (Nou ja,beleefd 2 broden gekocht, 1 voor bij de kippensoep en 1 voor het panneermeel)

Terwijl ik de kippensoep stond te trekken het brood horizontaal door gesneden en de 2 helften in een warme oven (75 graden, lager kon niet) gedaan. Vervolgens brood vergeten en 2 uur(*) later had ik 2 keiharde Turkse dienbladen.

Nu is het de bedoeling om 2 soorten panneermeel hiermee te maken. Een grove en een fijne panneermeel. Ik zag al bij de video’s van Cees Holtkamp de voordelen van grof resp. fijn paneermeel. Twee helften, dus 2 soorten.

Ik pak deze keer de keukenmachine, ik ben bang dat mijn staafmixer meteen al (te) fijn maalt, en ik wil eerst de groffe maken, en dan pas vanaf grof naar fijne maling gaan. Ik pak de eerste helft … die weegt niks! He-le-maal uitgedroogd. Ik probeer er nette stukjes af te breken om in de keukenmachine te doen en creer een puinhoop. Het verbrijzeld in vele stukken en de eerste panneermeel vormt zich op de vloer. Met een kleine donderwolk boven het hoofd prop in de onbevloerde brokken (no ‘five-seconds rule‘ deze keer, met de blauw-groene paneermeel in geheugen) in de keukenmachine. Ik gebruik voorzichtig de puls. Dat gaat snel! Niet zo zeer het mes, maar wel het vermalen. Nieuwschierig loer ik in de vulpijp. Fijn genoeg. Genoeg om het grof te noemen? Vooruit, nog 1 pulsje van 2 seconden. Klaar. Ja, voor mij is dit wel groffe panneermeel.

Hm, wel wat weinig. Weet je wat? Ik doe ook de 2e helft ook grof en kijk dan wel verder. Zo gezegd, zo gedaan. Na zeer ervaren de 2e helft verbrokkeld en vermalen te hebben (en snel voetvegen om de vloerkruimmels voor Dorota onder het fornuis te verstoppen) heb ik samen 1 grote soepkom vol groffe panneermeel. Ik overzie de verkregen hoeveelheid van 1 Turks brood (à € 0,80), zo’n 600 cc en -gemeten- 240 g. (dit laatste exclusief ongeveer 10g verborgen onder het fornuis). Duurder zelfs dan die van de Aldi, maar wel PUUR. Het lijkt wel dat je tegenwoordig meer moet betalen om een product ZONDER E-nummers te verkrijgen …

Ik doe het grove panneermeel in een bus van de jodenkoeken (“Hé, waar zijn die gebleven?” – Kweenie) en besluit morgen nog een Turks brood te kopen, dan 2,5 uur(*) in de oven te doen en daarvan pas fijn panneermeel te maken.

(We zijn inmiddels bezig met de volgende dag…)
Kijk eens aan, hoe kort de nachtrust ook mag zijn geweest, je krijgt dus wel verfrissende ideeën. Blijkbaar gaan die hersencelletjes ‘s nachts toch door (en bij gebrek aan tandheelkundig werk, in dit geval dus met keukenzaken). Ik wist ineens dat ik de 2e pide na het drogen zou verbrokkelen in een theedoek. Ik moest eerst even naar anaesthesie van het Erasmus Rotterdam -even voorstellen- met Tim, maar ‘s middags op weg naar het zwembad met hem stopte ik even bij de Turk-om-de-hoek voor een pide en bij AH voor een nieuwe bus Joodsche koeken (ook toevallig, begint Felix Wilbrink ineens over het zelf maken van Joodsche koeken). Na het zwemmen was ik kapot, maar maakte toch de taco’s en terwijl Dorota een deel van de afwas deed gebruikte ik de gebruikte oven om meteen de 2e pide uit te drogen. Deze keer na 3 uur haalde ik de 2 delen uit de oven, maar had geen puf om paneermeel te maken. Dat heb ik in een thedoek gevouwen en tot de volgnde ochtend laten liggen.

(We zijn inmiddels alweer bezig met de volgende dag…)
Nu heb ik dus de 4 punten van de theedoek genomen en met de andere hand alle frustraties er uit gegooid en de (het?) pide verbrokkeld ende vermorzeld. Daarna met enige aandacht in de keukenmachine gedaan. Verlies: vrijwel nihil. (De verborgen verlies-lading onder het fornuis werd niet groter). Ik heb de machine niet op puls gezet, maar continu-low terwijl ik de theedoek uitklopte op het balkon. Eenmaal terug was het geluid mootoon, dus (ik neem aan) het gruis vrijwel egaal. Ook heb ik nog snel de 2 over gebleven taco-schelpen van gisteravond er bij gefoefeld. Het zal elkaar toch niet bijten? Opbrengst: 278 g heerlijk, fijne, echte, E-number-free panneermeel!

Zou ik het nog aandurven nu te beginnen aan de kroketjes van Cees Holtkamp of doe ik toch nog eens de Wiener schnitzel voor ik het ziekenhuis in ga …?

 

(*) na 2 uur was het brood best uitgedroogd, maar in het midden brak het brood niet, maar moest ik het meer breek-scheuren. Dus toch nog een heel klein beetje vochtig…

Tags: panko, panneermeel, turks brood

« Joodsche penicilline «vorige«||»volgende» Levende vitaminen »