Lazy day
« Levende vitaminen «vorige«||»volgende» Première 1 – Baked Beans on Toast »
Print 
PDFIk weet het niet. De laatste 2 dagen ben ik niet in mijn kruidentuin. Ik ben ont-zet-tend moe. Nu weet ik alleen niet of m’n conditie ende gezondheid echt aflopend is en ik dus blij moet zijn dat ik woensdag 2 mei eindelijk het ziekenhuis in ga. (Goh, en dat al na nog geen 304 dagen ziek zijn en wachten = 9 maanden en 29 dagen). Of gebeurd er toch iets anders met me. Begin ik eindelijk toe te geven dat het zelfstandig, intern gevecht bijna voorbij is. De pose van ‘het-valt-allemaal-wel-mee’ terwijl je je je groot voordoet voor je gezin, je vrienden. Begin ik me misschien toe en over te geven aan de hulp die volgende week eindelijk komt? Dat ik me nu langzaam overgeef aan de witte tornado, de medici, en denk :”Ik heb het tot hier vol gehouden, nu is het allemaal aan jullie. Sleutel aan m’n lichaam en na 48 uur neem ik het weer over van jullie. Dan vecht ik weer om het ziekenhuis uit te komen. Terug naar huis, terug aan het werk…” Zou ik me vandaag ook zo voelen als ik wist dat ik nog 2 maanden moest volhouden?
Vandaag wordt er niet gekookt. “Nu even niet, ja!”, daar lijkt het op. Tim wou pizza-uit-de-winkel (maar na een bak nacho’s zojuist in de bioscoop betwijfel ik of hij nog wel eet), dus dan doe ik ook maar pizza-uit-de-winkel. Dorota komt straks even tussen 2 patienten thuis en heeft ‘dibs’ op het kleine kliekje nasi en de halve spare-rib van gisteren. Ik koos voor de Big American Pizza, de Texas. Da’s de pizza met peperoni. Maar daar kan deze Grote Vleeseter natuurlijk niet op leven. Dus ik koop standard extra Duitse salami er bij. En daarmee bedek ik de hele oppervlak, met die knoflook-salami. Dat alles wordt natuurlijk een beetje te droog in de oven, want je wil wel dat die bodem gaar wordt, dus dan gaat er hierover nog extra regio Parmigiano en wat verdwaalde blokjes ananas voor de vochtigheid. Ik weet- vloeken in de kerk- Italianen hebben geen pizza uitgevonden om daar ANANAS op te doen, maar hé, een Big American Pizza is ook niet bepaald Italiaans, dus hier zijn geen regels. Als Tim saté-saus op z’n pizza Margherita wil (wil ie niet) dan mag dat met zo’n pizza-uit-de-winkel. MAAR … wanneer ik zelf de moeite doe om een mooi pizzadeeg te maken, m’n Ferrari opstart (de pizza-oven), dan wordt er pizza gegeten zoals ik verwacht dat ze ook in Italie zouden maken, dan doen we het wel volgens de regels. Glas ijskoud water erbij, lazy day.
*** *** *** *** ***
Ook wil ik via dit blog even Alexndra in ‘t Hout bedanken voor de twee toegezonden Notenkoeken van Bakker Knol (uut Grunin’), mijn favoriete koek, Dit als steuntje-in-de-rug voor de komende ziekenhuis-periode waar -zoals bekend- eten voor mij altijd een teleurstelling is. Ik vindt dit ontzettend lief. Nu heb ik dus al een ‘culinair pakketje’ ontvangen zowel van de moeder als de dochter. “Toch wel typisch Indisch.” denk ik nu. Niets discriminerend, hoor, en ik weet van de Food-swap dat er ook genoeg Nederlanders culinaire pakketten versturen. Maar onwillekeurig denk ik terug aan mijn aspirant schoonmoeder in mijn studententijd. Geen echte Indonesische, maar wel een “plantage-dochter” zoals zij het zelf omschreef. Bij haar was het altijd hetzelfde. Of je nou zwaarbeladen of met lege handen langs kwam, je ging nooit weg met lege handen. Elk bezoek (al was het maar om een sleutelbos bij de voordeur af te geven) eindigde met m’n vertrek met een dozijn witte plastiek zakjes (die zo lekker je vingers wit-kloppend afknelden). Restjes nasi, een paar potten zelfgemaakte sambal, een bos pandan vers van de Rijswijkse markt, een boek over Indonesië, een familie-vaas, you name it, maar altijd moest er wat mee gegeven worden. Lief hé?
*** *** *** *** ***
Toch moet er culinair dit weekend even geknald worden. No even iets lekkers maken, iets wat m’n aandacht en energie vraagt maar ons beloond met heerlijke smaak. Een klein feestje voor ik het ziekenhuis in ga. Ik overweeg weer asperges te halen bij de boer, want dat vindt Dorota zo lekker. Een Wiener schnitzel, want Tim heeft ontdekt dat hij dat lust. En misschien -aangezien asperges en schnitzel ook niet echt bij elkaar horen- meteen experimenteren met een (zuid-Frans gekruid) pastinaak-crème voor onder de schnitzel. Doen? Niet doen? Maar kijken hoe ik me tegen die tijd voel.
En, ook bedenken wat ik thuis, dinsdag-avond, als “laatste avondmaal” zal eten … Iemand een voorstel?
8 Comments to “Lazy day”
Leave a Reply
Facebook
Flickr
RSS
Youtube
Twitter
LinkedIn
FourSquare
GooglePlus
Skype
Email
Lieve Paul,
Ik vind het een groot compliment om te benoemen dat ‘Indische mensen’ altijd iets te eten meegeven. Dat is helemaal geen discriminatie maar je benoemt iets dat, al ben ik half Nederlands, in de genen zit en naar ik hoop, nooit, maar dan ook nooit zal verdwijnen.
Wellicht goed dat je toegeeft dat je ziek bent, op dit moment dan. Dat is het startpunt om weer te genezen. Niemand vindt het geweldig om ziek te zijn. Soms moet je dan maar vetrouwen stellen in degenen die de kennis hebben om je beter te maken. In julie 2011 ging ik naar mijn tandarts want een kies voelde toch niet echt lekker. Na de behandeling zei hij’ Ik denk dat een van de twee zenuwen zich heeft teruggetrokken. Het kan zijn dat het goed gaat, maar soms kan je er toch last van krijgen.’ Vier dagen voordat ik naar Toscane vertrok kreeg ik dus last van ‘soms.’ Ik terug en hij verwees me acuut naar de kaakchirurg. Ik sputterend als een………….Ik vertrouwde die man, ondanks verdoofde kaak, amper (helemaal niet dus). Maar hij boorde (lawaai, oh wat een lawaai en trillingen) kundig in mijn kaak, sneed het tandvlees nog even open en plaatste prima hechtingen. Vertelde vrolijk dat hij in Toscane fietste (wie fietst daar nou met die hellingen……….tandartsen). Maar het kwam helemaal goed Paul. Nou is morbus Crohn niet te vergelijken met een kies, maar het gaat om vertrouwen Paul. Stel je deze weken daarop in en erken dat er iets niet goed gaat in je lijf. Maar dat komt goed hoor! Als tandarts wil je toch ook dat mensen je vertrouwen? Als je zegt: ‘Het is toch beter wanneer ik………….’ Zo werkt dat Paul. En als je weer helemaal beter bent, gaan we weer door. Je lichaam moe?…………verstandig. Het wil energie verzamelen en die opsparen. Dat is wijsheid van je lichaam. Vandaag dus maar pizza’s of ander gemakkelijk voedsel. Het gaat er toch om dat jouw gezin en jij voor je opname en operatie leuke dagen hebben? Paul, het komt goed en heb er vertouwen in!!-) Dit geldt overigens ook voor Dorata en de pappiepap van Tim. Het komt goed Paul.
Tja, aftellen .. en toch proberen lol 9en lekker eten) te maken. We doen ons best. Straks na de zwemles de auto wassen. Oude kleding aan en elkaar beetje (boel) naspuiten.
Ja, teruggetrokken (geoblitereerde) zenuwen heb ik ook in 2 kiezen (na wielren-ongeluk als kind). Bij mij tot nu toe daar aan geen zenuwkanaalbehandeling nodig gehad.
Kaakchirurg: mijn kennismaking was in militaire dienst. Als marinier moesten standaard alle verstandskiezen worden getrokken, gezond of niet. Heb ik nog nachtmerries over als ik zwaar getafeld heb …
Het is je van harte gegund Paul. Geniet er van.
X
(Ook voor jou hoor mam!)
(Nog 4 nachtjes slapen, dan mag ik notenkoek)
Hé Paul, sterkte man, voor a.s. woensdag! Laat dat Steriele Systeem je maar eens even flink beter maken. Daarna is er weer alle tijd voor lekkere happen.
Alles sal reg kom, egt!
Dank je, Nell, me zullen (en moeten) ons er maar op vertrouwen.
I’ll be back.
Juist Paul, dat bedoel ik nu. VERTROUWEN. Sterkte!!
Paul, alvast heel veel sterkte. Hou het “Nu even niet” er de komende dagen nog maar even in. Je zult al je krachten nodig hebben voor de operatie en je herstel daarna.