Cucina Povera – Spaghetti con spinaci e alcuni

« Première 2 – Sloppy Joe «vorige«||»volgende» Fintanto che viene chiamato »

Vreemd, ik ga nu (‘s middags) al schrijven over wat we vanavond gaan eten. Omdat ik toch bemerk dat ik nog niet helemaal 100% ben na de operatie wil ik nu alvast gaan schrijven en dan vanavond alleen de foto’s plaatsen en eventueel een naschriftje doen. Kan ik lekker snel met de voeten omhoog naar Criminal Minds gaan kijken.
Vandaag al lekker lui uitgeslapen tot 8h30, in wetenschap dat ik nu weet hoe ik mijn blog-publicatie kan plannen zodat ik niet meer zelf rond 09h00 dit meer met de hand moet doen. Ik voelde me goed uitgeslapen en sterk dus ik besloot alleen nog de antibioticum (voor de tand 14) te slikken en de pijnstilling achterwege te laten. Rond 10h30 haalde ik Tim vervroegd van school, uit de sporthal om met hem een bezoekje te brengen aan de kinderfysiotherapeute. Ik heb altijd het idee gehad wanneer ik Tim zag rennen dat er iets niet klopte, kon er alleen niet de vinger op leggen. Dus vandaag mocht hij zijn rennen eens laten zien bij de firma Kakelbont. En natuurlijk, nu rende hij stukken beter (normaler) dan 3 weken geleden, maar het klonk als een olifant op een dansvloer. Harde stampen, hij ‘rolt’ niet echt met z’n voeten bij het rennen, ook staan z’n voetjes wat verder naar buiten bij het rennen. Onderzoek: zijn kuitspieren zijn wat te kort. Hoe dat komt? Kweenie. Misschien door zijn positie tijdens de zwangerschap die sterk beperkt was doordat Dorota een uterus unicornus bleek te bezitten. Daar kwam men pas achter bij de keizersnede omdat de bevalling na 2 dagen niet echt opschoot (de gynaecoloog baalde dat er geen fototoestel in de OK was om dit vast te leggen) Maar tijdens Tim’s onderzoek zat ik op een houten stoeltje en de ‘billen-pijn’ werd maar erger en erger, het zweet brak me uit. Snel geleerd hoe ik zelf bij Tim op bed strek-handelingen uitvoer op de kuitspier, en voor Tim kwamen we thuis met tekeningen met welke strekoefeningen hijzelf naast de eettafel moet uitvoeren. Het lijkt een beetje ballet-oefeningen, maar ik overtuigde hem dat dit echte kung-fu oefeningen waren, heel stoer. Eenmaal thuis rende ik naar de doos pijnstillers, 50g Tramadol. Er zijn blijkbaar toch nog grenzen aan mijn pijntolerantie …

Maar goed, jullie kwamen hier op bezoek omdat jullie willen weten wat wij vandaag hebben gegeten (eigenlijk, gaan eten). Spaghetti, lekker goedkoop. Ik had al vaker Spaghetti, aglio, olio e peperoncino gemaakt, en de laatste keer vond zelfs Tim het lekker. Eigenlijk een snel lunch-hapje, maar met wat toevoegingen kan ik er een avondmaaltijd van maken. (‘Spaghetti met spinazie en nog wat’ is vertaald -volgens Google- ‘Spaghetti con spinaci e alcuni’) Ik heb altijd een chorizoworst in de voorraadkast liggen (naast een blik spam en corned beef), en ik vindt dat dat wel bij de spaghetti past. Ook zag ik gisteren bij de Lidl een pak verse spinazie voor € 1,10 dus die had ik alvast mee genomen …

Nodig:

• 350 g droge spaghetti (hier De Cecco no 9)
• 2 tenen goede knoflook
• Flinke scheut favoriete olijfolie
• gedroogde peperoncini (hoeveelheid naar eigen smaak)
• klein bosje platte peterselie (weg gelaten, want nu spinazie)
• halve chorizoworst =125g (in 5mm plakjes, dan in kwartjes)
• 450g verse spinazieblaadjes

Mooi. Hoe ik de spaghetti, aglio, olio e peperoncino maak kun je dus hier lezen. In een andere bakpan bak ik zachtjes de stukjes chorizo-worst -droog- zonder boter of olijfolie want er komt een heerlijk vet uit de chorizo zelf tijdens het uitbakken. Het vierde vuurtje gebruik in voor de wokpan of hapjespan. Hier doe ik wel een scheut olijfolie in en een geplette teen knoflook (met mes geplet, zodat het nog wel 1 geheel blijft) en verwarm deze flink hoog. Wanneer de knoflook begint te bruinen (en dus bitter worden) vis ik deze er uit (dus daarom liefst in 1 stuk) en roerbak de spinazie tot deze mooi geslonken is. Meteen de spinazie in vergiet en trachten nog wat vocht uit te drukken (maar het blijft natuurlijk later nog steeds vocht af geven….)

OK, nu het eindproduct assembleren, alhoewel, eigenlijk maak ik 2 ‘spaghetti’s’ want ik wil een kleine voorraad zonder spinazie (voor Tim) en de rest voor ons. Dus ik heb de spaghetti, aglio, olio e peperoncino en meng deze met de uitgebakken chorizo. Dat word al een lekker ‘vettige’ spaghetti, die zal Tim wel lusten (en dan geven we hem nog een kuipje appelmoes nog voor het toetje) dat we deels apart weg zetten, in de rest wordt nu ook de uitgelekte spinazie doorgeroerd. Ik verwacht niet dat ik wat afgeschept pastawater nodig zal hebben want de spinazie is nat, naast de rijk aanwezige olijfolie. Ik verwacht zelfs dat er na het op eten van deze spaghetti er nog wel wat lepels heerlijke olijfolie-spinaziesoep in het bord ligt.
Ik heb dit nog nooit eerder gemaakt, ik kon op internet geen recept vinden dat hier op lijkt, dus dit is geheel eigen fantasie. Maar het lijkt me wel lekker. We zullen het wel zien in het naschrift …

Naschrift: Het was werkelijk heerlijk! Maar … volgende keer hoeveelheden aanpassen. Op de 450 g spinazie zou ik best 450 -500 g pasta mogen gebruiken. Ook die 125 g chorizo mag rustig verdubbelen, nu was het zoeken naar wat vlees voor deze Grote Vleeseter (vanavond de vleeswaren maar stiekem oppeuzelen)
Omdat ik best wel moe was door dit snelle koken (kwartiertje klaar!) en zag dat het niet bepaald baby-spinazie was maar redelijk grote bladeren wist ik dat ik de spinazieprut na het roerbakken eigenlijk wel even grof moest snijden. Ik deed de massa kort in de uiensnijder. Dat bleek nog te lang want nu was het eigenlijk spinazie-pap (“zonder bloep”). Aangezien ik de spaghetti reeds met de olijfolie en chorizo had vermengt (voor Tim) wou die spinazie-pap niet echt binden met de pasta. Dus van je bord rolde je eigenlijk eerst de pasta tussen de spinazie vandaan en eindigde je met een -wel zeer lekkere- olijfolie-spinazie-soep.

Volgende keer (want wel voor herhaling vatbaar) eerst de grof gesneden spinazie, dan pas olijfolie en chorizo er door mengen. Jammer dan voor Tim …

Tags: chorizo, Italiaans, Spaghetti, spinazie

« Première 2 – Sloppy Joe «vorige«||»volgende» Fintanto che viene chiamato »