KeukenPraat & WarTaal – 1
« Pantry bottino «vorige«||»volgende» Moederdag – Italië Evenement 2012 »
Print 
PDFWanneer een recept begint met “Wel de rozijnen in lauwwarm water …” heb ik moeite om door te lezen. Krenten en rozijnen. Ik weet niet. Jeugdtrauma? Heb ze als kind al niet lekker gevonden. Ik plukte en tufte die dingen altijd al uit de krentenbollen. Moeders die dachten mij blij te maken met zo’n klein doosje krenten (of waren het rozijnen?) kwamen van een koude kermis thuis. Heb als volwassene wel geleerd een aangereikte krentenbol met kaas wel op te eten, maar zal nooit vrijwillig eentje van de schaal pakken. Dus recepten met krenten en/of rozijnen werden vaak na de eerste vermelding terzijde gelegd. Nu weet ik dat het best wel lekkere recepten zijn: gewoon die konijnenkeutels weglaten!
Goed gereedschap is het halve werk, wordt wel eens gezegd. En ik ben het daar volkomen mee eens. Ook al heb ik me in mijn jeugd en tiener-jaren bezondigd aan het misbruik van het aardappelschilmesje voor universele toepassingen o.a als schroevendraaier voor speelgoed, als wrik voor verfblik-deksels of als íjzerzaagje’ bij knutselen. Ik denk dat m’n moeder heel wat verwrongen, afgebroken en botte schilmesjes heeft moeten vervangen (en ik mag dat dus ook verwachten straks met Tim). Nu weet ik ik beter en beperkt het misbruik zich tot ‘effe te lui om te halen’ of ‘effe snel afhandelen’ . Ook in de keuken wil in nu het correcte, aangewezen gereedschap gebruiken. En kan dus verbaasd staan over anderen die dat niet doen. Mijn vrouw bakt spiegeleieren met een pollepel, en roert soms soep met een houten spatel. Volgens mij pakt ze gewoon het eerste het beste uit de vaas met keukengereedschap. Het opwarmen van een restje soep in het kleine steelpannetje doe je toch niet roerend met de grootste pollepel? Ik heb daar een favoriet, oud, klein, houten, licht verbrand pollepltje voor. En als ik het niet kan vinden heb ik de neiging het vuur onder het pannetje uit te zetten tot ik het gevonden heb*. Eigenlijk heb ik een soort onbewuste voorwaarde van pollepelkeuze gemaakt: wanneer de steellengte van de pollepel meer dan 2x de diameter van de pan is, is hij echt te groot.
* Efficiënt werken begint met de regel: “Une place pour chaque chose et chaque chose à sa place“. Dat leerde je van je vader in de schuur met zijn gereedschap. Je moeder wees er op dat alles in de kledingkast moest (en niet in proppen achter/naast/onder het bed) en anders IN de wasmand (en niet in proppen naast/onder/…)
Als student tandheelkunde werd het een verplichting. Niet alleen jijzelf moest altijd weten waar alles lag om het (met of zonder spoedgeval) snel te kunnen pakken. Ook alle onderwijs-assistenten moesten bij alle studenten in hun kastje altijd op dezelfde plaats alle gereedscahppen en alle materialen op dezelfde plaats kunnen vinden. Handig en snel: efficiënt.
Daarom ruim ik -wanneer de afwas droog is- graag zelf de boel op. Ik weet nml. waar alles in mijn keuken hoort De mengschalen hebben hun plaats. De pollepels en spatels staan op bepaalde wijze verdeeld in de 2 vazen op het aanrecht, zelfs de messen in het messenblok staan in een vastgestelde opstelling in het messenblok. Ik moet ze ‘blindelings’ kunnen pakken. Maar wanneer ik meer dan 48 uur in het ziekenhuis heb gelegen (wat bij mij helaas wel eens voorkomt) heeft Dorota op- en ingeruimd. En dan kan ik bvb. niet mijn favoriete kleine pollepel meer vinden, want niet in rechtervaas maar ineens tussen de opscheplepels in de la. Of het aardappelschilmesje zit niet meer rechts-onder in het messenblok maar ligt tussen de ‘varia’ (zoals flessenopeners, slakkentangen en maiskolfprikkers) in een andere lade. En de hele ‘flow’ is uit je kookproces verdwenen. Ik heb me voorgenomen na de volgende ziekenhuisopname na het uitpakken van de tas eerst even weer de keuken te herinrichten naar zijn effciente toestand: une place pour chaque chose et chaque chose à sa place …
-
- 2 secties pan-gereedschap (+ beker met Tim’s servies)
-
- Messenblok met vaste indeling
-
- Favoriete pollepeltje t.o.v. steelpannetje
« Pantry bottino «vorige«||»volgende» Moederdag – Italië Evenement 2012 »
11 Comments to “KeukenPraat & WarTaal – 1”
Leave a Reply
Facebook
Flickr
RSS
Youtube
Twitter
LinkedIn
FourSquare
GooglePlus
Skype
Email
Tja, waarschijnlijk heb ik daarom 'maar' twee pollepels. Iets meer…………….ik zou de weg naar het Noorden volkomen kwijt zijn. Ik heb genoeg schilmesjes, maar allemaal bot (voor mij wellicht een zegen). Verder heb ik mijn keuken wel ordelijk, want ik verplaats weinig aan gereedschappen, want die heb ik niet of nauwelijks.
En als ik al iets goeds heb, b.v. een blikopener, dan heeft mijn zoon die en kan dan geen afstand meer doen. Nou ja, hoe meer er uit mijn keuken verdwijnt, des te overzichtelijker voor mij. Ik blijf mijn zegeningen tellen. ;-o)
En dan toch nog lekkere dingen uit die keuken laten komen met zo weinig gereedschap? Da's kunnen ..
Hier heeft ook alles zijn vaste plek. Behalve de pannen. Ik weet niet precies wat daar gebeurd, maar die willen zich ‘s nachts nog wel eens verplaatsen.
PS. Ik heb dat comment systeem wel op mijn blog, maar er is (volgens mij) nog nooit via dat formulier gereageerd…
Tja, je blijft sleutelen aan die WordPress. Nu zijn door onbekende redenen, de tekst-widhet met zoeken, voorstellen+foto en de link/rating van EtenBloggers verdwenen.
Zou een conflict kunnen zijn met een plugin, maar ja, welke …?
Nou, wat een compliment. Maar ik kan inderdaad wel indruk maken als ik vlees op stokjes rijg, het pindarecept van mijn moeder maak en de rijst goed kook. Longtong is wellicht nog lekkerder Paul, dus als je het nog niet kent, proberen!! Oh ja, satepennen. Die nieuwe culinair ogende, rijgen heel vervelend. Ik ga die simpele, ja oude, weer in ere herstellen!! En vergeet de pindasaus, (jawel met een drupje limoen), niet. Groeten van Alexandra
Kregen gisteren van de buuv (ook Indonesich gerelateerd) rijstrolletje met een pikante vleesvulling. In microwaveplastik. Konden zo even nuken & verwarmen. Volgens mij was dat longton . Of niet?
Nee, dat is een lempur! Ook heel erg lekker en Esmee kan die ook heel goed maken. Longtong is kleefrijst in een zakje. Zodra je deze (kleef)rijst kookt, gaat het natuurlijk uitzetten. Je krijgt dan een soort ‘klont.’ Klinkt erg naar, maar ik weet niet hoe je dit anders moet omschrijven. Het wordt vaak bij sate gegeten maar ook bij de gado gado. Ook wel bij meer Indische gerechten, maar ik weet niet zo gau welke! Lempur wordt van dezelfde kleefrijst (ketan) gemaakt. Es heeft wel een recept voor en anders zoek ik wel. Oh, zoonlief was vanmorgen weer beter ;-o)
http://indisch-eten.blogspot.com/2010/05/lemper-ajam.html
Tja, gebrek aan ervaring, en dan verwissel je longtong met lemper. Mij werd verteld dat lemper of kleefrijst werd gebruikt om makkelijker met je vingers te kunnen eten (rijst ‘snavelen’). Losse rijstkorrels is knap onhandig met de vingers eten …
Ik kan natuurlijk ook Indisch maken voor ons wanneer je de kater komt halen?
Tim mag gewoon pizza, gaat in één moeite door hoor.
Lemper wordt ook van lontong gemaakt, maar dan niet in een zakje.
En ook gewone rijst is te eten met ‘de tien geboden’ zoals mijn oma dat altijd noemde. Kwestie van oefenen.
Jeugsentiment: “Kom meis, gaan we lekker rijst met gebraden kip en sambal eten, met de tien geboden.’ Beste herinnering aan mijn oma.
Laten we het makkelijk houden die dag. Denk dat pizza de minste voorbereiding vergt. Overweeg die (zater?)dag ook even langs te gaan bij de Zwarte Markt, aangezien we daar nu in de buurt komen …