Moederdag – Italië Evenement 2012

Print PDF

Als moederdag-present (naast de bekende bos bloemen) gingen we die dag naar Kasteel Haarzuilens, alwaar de laatste dag (van de drie) an het Italie Evenement werd gepresenteerd.

Dus iets vroeger -dan zondags gemiddeld- opgestaan. Oven alvast aanzetten en douchen. Na aankleden met Tim zo’n blikje Danerolles open gebroken. Eigenlijk zouden het grote croissants moeten zijn, maar het bleken chocoladebroodjes te zijn. De mannen deden alsof hun neus bloedde, deden de chocoladestaafjes in de koelkast (discipline!) en rolden -volgens origineel plan- de plakken belegen kaas in het deeg. Ander deeg, maar toch lekker.

Terwijl Dorota ging douchen kon ik Tim’s moederdag brief scannen voor Facebook en nog even snel de TomTom up-to-date brengen. We vertrokken met zonneschijn en die is ons de hele dag bij gebleven. Zelfs weergoden hebben blijkbaar (kritische) moeders …

Voor ik aan m’n korte beschrijving van het evenement begin wil ik 2 dingen kwijt:

1. Ga niet met een 7-jarig kind naar een Italie Evenement. (En volgend jaar niet met een 8-jarig kind). Dat zal bij elke culinaire kraam zeggen : “Jaja, alweer worst, olie en pasta. Saaaaaai. Kunnen we nou doorlopen naar het springkasteel?”
2. Nou ben ik toch echt niet een ‘boertje van bu’tn’ en zullen de randstedelingen zeggen: “Ken ik al maanden/jaren!” maar eh … was het niet het streven naar kleine, lichte mobiele telefoons? Waarom zie ik nou jongeren voor gek lopen met een mobiel -verborgen in de broekzak- waaruit een ouderwets krulkabel komt waaraan een ‘ouderwetse’ bekabelde telefoonhoorn zit? Is het tegenwoordig ‘cool’ om met zo’n kabel met hoorn rond de nek gehangen te lopen? Ontzettend onhandig zo’n grote hoorn die de hele dag tegen je borst valt en rolt. Of ben ik nou gek?

Daar ik al vooraf kaarten had gekocht bij de ANWB (€ 2,50 pp korting) konden we meteen naar de ingang lopen. Na het scannen van de kaarten krgen we allemaal een espresso-cupje aangereikt waarmee we dus ‘gratis’ bij Illy-stands alvast een eerste espresso konden nutigen. Nou, die was dus binnen 3 minuten op, om even wakker te worden na de rustige, lange autorit. Terwijl ik nog maar naar de 2 stand (Boretti-pannen) liep met gezin in de kielzog, begon Timmy zich af te vragen of dit nou een moederdag- of vaderdagcadeau was. Want ik genoot. Dorota was al blij vanwege de zon, samen zijn, en het zicht op het kasteel…. en de lekkere hapjes. Want ik heb -zeker de eerste 200 meter- al een hele maaltijd bij elkaar geproeft. Plakje hier, stukje daar, kaasje zus, broodje zo. En eigenlijk hadden we al bijna ons hele budget toen er doorheen gedraaid. Dus de rest deden we qua aanschaf wat voorzichtiger. Tip: zeg niet tegen vrouwelijke standhouders dat je niet van plan bent te kopen, die worden zuur en zwijgzaam. De mannen bleven vriendelijk, en probeerden zelfs Tim toch bij het proeven te betrekken. De mannen bleven toch uitleg geven. Nog een tip: tegen zo’n standhouder zeggen dat die ene worst toch hetzelfde smaakt als die andere. Dan barsten ze los in geografie, procedure omschrijvingen, recepten, leeftijds- en qualiteitsklassen … en laten ze je nog meer proeven En toch een hartelijke ‘ciao’ als je met lege handen en volle mond naar de buurman doorloopt. Natuurlijk was het niet alleen een culinair evenement. Je kon er ook je vakantie in Italie plannen (taalreizen, met de auto of per fiets, etc.) of zelfs met de makelaars praten over het aanschaf van een woonst in welke regio je ook wenst. En natuurlijk … de auto’s, motoren en scooters. De stands waar Tim eens niet aan je hand stond te trekken of je je aan je jas wou meesleuren op weg naar het springkasteel. Nee, hier moesten pa en ma geduldig wachten tot heer Tim alles had onderzocht, bekeken en gefotografeerd. Dan stonden wij te kijken hoe snotneus Tim (7) naar zo’n autoverkoper ging en vroeg: “Kunt u mij hier een rondleiding geven?” Waarop de man: “Wat wil je weten?” Eigenwijs: “Nou alles. Bijvoorbeeld, hoeveel PK heeft die daar?” Handje wijzend naar een grey Fiat 500. En dan zie je die kleine vent met zo’n verkoper eerst in de ene, daarna in de andere stappen (een Panda), ondertussen alle knoppen en hendels uitproberend; hele gesprekken tussen die 2 waarbij je je afvraagt waar ze het toch allemaal over hebben. En na een drankje (limonade) met de verkoper aan de tafel loopt hij naar ons terug en beweerd dat hij eerder de rode (Panda) zou kiezen dan de grijze (500). Gelukkig leven we in het tijdperk van digitale fotografie, want zo moesten we nog langs Alfa Romeo, Masserati, Lancia, Ducati, Aprilla … en overal moest meneer foto’s maken en natuurlijk zelf met de objecten op de foto (poserend alsof hij de eigenaar is).

De ontmoeting met een dame van een soort Commedia dell’arte zal Tim niet snel vergeten. Doodsbang was hij voor de dame met een half versteend masker, hoe lief ze ook deed tegen hem. Meteen was alle bravoure verdwenen, en schoten z’n ogen van links naar rechts (nystagmus). Hij durfde zelfs niet van een afstand het fototoestel op haar te richten. Meneer wou naar z’n springkasteel: nu, heute, snel, tout vite. Nog even langs de stand van Geronimo (“Djemomimo”) Stilton voor een foto en een handtekening en daar was meneer op z’n einddoel: het springkasteel.
En eindelijk kon pa de mensen aanklampen voor een vuurtje (want aansteker nog in de auto) voor z’n lang gewenste, eerste cigaret. BTW – zijn al die Italië-gangers niet-rokers? Nog nooit zo vaak om een vuurtje moeten vragen en nul op request gekregen. En zijn aanstekers-met-reclame-opdruk verboden? Geen 1 stand met een vuurtje. Maar ik dwaal af: met Tim tevreden rondspringend konden we even tijd nemen om de buit te bekijken.

- droge worsten (geen verse gezien): we hebben er 10-tallen gezien, niet eens allemaal geproefd (wel die met ezel, om Tim te laten griezelen) maar de aanschaf beperkt tot de soorten met peperoncini (voor mij), met knoflook (wij allen) en worst met rode wijn (Dorota)

- cantuccini: heel veel soorten koekjes geproefd. Daar doen ze ongeveer hetzelfde mee als worsten: gooi er van alle smaken in. Veel soorten kruiden, heel veel soorten noten, kruiden met noten, en verder alle koffievariaties in koek (Koffie, espresso, machiato, lungo, etc). Ook zagen we andere variaties dan alleen de cantuccini classico. Met vijgen, met eiwit ipv eigeel (smaakte identiek aan ons bekende bitterkoekjes) en met chocolade. Na alles geproefd te hebben. besloten we alleen de classico en de chocoladevariant aan te schaffen. Ik vindt de claasico nog steeds de beste, want alle varianten waren zachter, niet zo (kei)hard. En -zoals bekend- ik hou wel van wat hard kauwwerk …

- Kaas: tja, veel soorten geproefd, maar voor mij -beginneling- leken ze op het laatst allemaal op elkaar. Ik herkende alleen nog de schapenkazen, mozzarella’s enRegio Parmegiano. Nou kunnen we deze gelukkig wel lokaal kopen. Maar ik wist dat er ook een ‘harde mozzarella’ bestond, die ik echter nog nooit geproefd had. En 1 stand had zo iets: de caciacavallo. Een grote mozzarella die in een doek opgebonden wordt en opgehangen ter droging (natuurlijk weer een verhaal over lokatie, vochtigheid, temperatuur …kortom, waarom ze dat in NL niet kunnen namaken) en daardoor helemaal hard wordt. Geproefd: ja, mozzarella-achtig, maar dan flink zouter (spekkie naar mijn bekkie) en daarnaast nog een ‘je ne sais qua’ , maar hoe dan ook: lekker! Wil ik hebben! Pak maar in. Alleen te koop als hele of halve kaas (niks onsjes). Dus na een stomme hoofdrekenfout (te veel wijn geproefd? Hoe kom ik er bij dat een kaas van € 20/kilo maar € 8,- voor 800 gram zou kosten?) reken ik 16 euro af. Caciacavallo is een ideale kaas voor grillen en ovengerechten.

- Sugo: wat is de geur die over het hele Italië Evenement 2012 hangt? Sugo! Al sta je naast een compleet in leer uitgevoerde Ferrari of sta je bij de worsten. Je ruikt er sugo. De tomatengeur bezwangerd het hele gebied. Een heerlijke geur. Voor mij -nu- de geur van Italia. En we proefden links en we proefden rechts. En toen kwamen we bij een klein standje uit Sicilië. Een klein standje die opviel tussen alle anderen want … het verkocht maar 1 artikel. Sugo. Niks geen 20 soorten pesto. Nee, gewoon een kale toonbank met wat rijtjes identieke kleine flesjes (330 g). Salsa pronta di pomodorino ciliegino. Het weinig Nederlands dat de man sprak was: cherrietomaatjes. Naast de flesjes stonden van die plastieke, medcinale hoestdrank kuipjes (streepverdeling tot 30 ml) met een plastiek lepeltje. “Proeven, proeven?” Tuurlijk, joh…. en een stilte viel over ons. Daar stonden we beiden, de muziek zakte weg, hoogstens was er engelengezang hoorbaar, we lepelden traag ons eigen cupje leeg en keken verliefd naar elkaar. Dit … was … echt … lekker! Wat wou ik graag nog een cupje, of nog liever, ik zou daar ter plaatse de kroonkurk van zo’n flesje kunnen wippen en rustig drinkend het grasveld op willen lopen. Tomaten, licht zoet, weinig zuur, wat basilicum en een hint van selder. Meer niet (oh ja, volgens de fles ook olijfolie). Ik moet nu via www.agromonte.it uitzoeken waar ik de volgende lading vandaan kan halen. Mensen, een echte aanrader. (Gloeiende-gloeiende, wij betaalde € 5,- voor 2 flesjes, in de webshop kosten ze € 1.80 per fles!)

Maar goed, wat vond ik van het Evenement? Prachtig. Maar ik zou volgend jaar best zo’n middag-met-avond willen doen. En een groter budget om nog meer lekkere zaken aan te schaffen (zoals pesto’s) Dan ‘s avonds daar een Italiaans dinner met een mooie show willen meemaken. Geen zeurend kind die je opjaagd. Oh, en een tas-karretje meenemen, want je zeult wat af.

Vanavond hebben we geen energie om uitgebreid zondags te koken. Daarbij hebben we best al wat op door het proeven (oh ja, heb nog ergens een kom minestrone genomen, Dorota een bakje garnalen met knoflook) Dus eenvoudig wat tomatensoep opgewarmd en gegeten met een Italiaans stokbrood-met-olijven (weet niet meer hoe dat heette), plakken droge worst en schilfers caciacavallo. Italiaans: eenvoudig, doch heerlijk …
… en koffie toe.

[ Meer foto's op Flickr ]

Doodmoe. Vanavond vroeg naar bed en morgen naar Hoffje voor een zenuwkanaalbehandeling.