Het monster dat ‘Deeg’ heet …
« Niks opvallends – Paul’s Italiaanse... «vorige«||»volgende» Lazy Day 2 – Gnocchi met... »
Print 
PDFZo, de appeltaart staat in de oven en ik lik mijn wonden. En ik denk (alweer): “Dit … nooit … weer.”
Mijn persoontje en taart-, brood, koek- en cake-deeg; wij gaan niet samen. Het is altijd ruzie in de keuken tussen ons twee. En na zo’n ruzie blijven we wijselijk maandenlang bij elkaar uit de buurt. De schappen met bloem en meel in de super? Ik loop er met weg gedraaid hoofd langs, neus hoog in de lucht. Dat poeder bestaat even niet voor mij. Ik heb wel betere -en vooral succesvollere- dingen te doen. Ik kan mijn gezin voeden met groenten en vlees. En daarbij, moet ik al die warme bakkers het brood uit de mond stoten met mijn baksels? Nee toch? Die mensen hebben het al zwaar genoeg met die supers die overal uit de grond worden gestampt.
Als er een hel bestaat, stuurt de Grote Architect me later als slaafje naar een bakkerij. Elke keer vergeet ik dat bloem, boter en ei zo’n ontzettende troep kunnen maken. Een massa dat je handen bindt, je vingers niet meer loslaat… Dat na aanraken van waterkraan en theedoek zich vastklampt aan elk oppervlak en bikkelhard zijn continuüm verdedigd. Met bikkels, hamers en talloze schuursponzen moet ik na het gevecht mijn keuken bevrijden. En van de verbruikte hoeveelheid bloem krijg ik dus nooit de beloofde hoeveelheden voedsel terug. 1 Broodje? Zet maar een kilo meel klaar. Acht pretzels, reserveer maar bloem voor 16. Voorwaar, deeg is echt het moeras in mijn bestaan …
Dus hoe ging het vanmiddag? Ik had Dorota alvast geïnstrueerd NIET in de keuken te komen. Levensgevaarlijk. De donderwolk die boven mijn hoofd hangt als de ruzie eenmaal is begonnen kan ontladingen opleveren die huwelijken verbreekt in een straal van het hele postcode gebied. Kortom: niet binnen komen, zelfs niet als er geluiden komen dat het gasfornuis door de ramen gaat, er kreten klinken alsof de poorten van de hel zijn geopend. Zelfs niet binnenkomen als er klein jongetjes-stem smeekt om hulp .. de eerste vraag die je uitspreekt zal respons opleveren waar Thor zelfs spontaan van gaat bedwateren … want Paul bakt een appeltaart.
Nou meende ik de vriendschap met deeg een goede kans te hebben gegeven door deze keer een pak Koopmans appeltaart meel-mix-combinatie-samenstelling te kopen. Koopman’s appeltaartmeel is toch voor L-O-O-S-E-R-S? Van het soort ‘kan-niet-mislukken”? Dat elk lulletje onbenul kan laten denken dat hij een patissier in spé is? (Think again.) Ik had geen zin om te snel in frustratie te belanden en besloot mijn handen zo min mogelijk aan de te verkrijgen massa te spenderen. Ik had toch een keukenmachine? En daar zit toch een deeg-ding bij? Het lijkt op die horizontale messen die rondzwaaien, maar dan kleiner … en van plastiek. Dus hup, de 175 gram roomboter (tuurlijk!) op kamertemperatuur in dat ding. Pulse-puls-puls en ik heb een zachte massa. Vervolgens het hele pak bloem het hele ei* en de afgewogen 50 gram suiker bij gedaan …
* 2/3 ban een gekluts ei? Klein ei, groot ei? Ik heb alleen eieren XL. En dan nog: 2/3? Je houd het kommetje ei boven de kom en -wlub- het hele eierstruif gaat als 1 ondeelbare massa de diepte in! Moet ik er soms met een schaar bijstaan en op tijd afknippen? Zeg dat dan !
Alle ingredienten aanwezig? Mooi, ik zet de machine aan. En het gedonder begint. Een heleboel wordt vermengt tot 4 cm hoog, daarboven zie ik bloem liggen dat niet mee mengt. Alles uit, deksel er af, met spatel alles naar beneden drukken, deksel er op, machine aan. Eerst draait de machine zwaar, maar na 7 seconden hoor je de plastic messen sneller en sneller draaien. Tot je op het laatst vermoed dat ze in het luchtledige draaien. En nog steeds ligt er los bloem bovenop de te mengen massa. De donderwolken ontstaan. Ik besluit deze actie te stoppen en de machine-inhoud dan maar toch over te brengen naar een mengkom om met de handen (helaas) verder te gaan.
Om me geestelijk voor te bereiden op het komend gevecht met deeg, besluit ik afleiding te zoeken in de vulling. De appels. Ik schil geduldig de appels, snij ze in vieren en verwijder het klokhuis uit elk kwartje. Maar de obstinaatheid begint zich te manifesteren. Wat heb ik aan een keukenmachine als dat rotding niet eens mijn deeg wil kneden of mengen? Is dat ding dan nergens goed voor? Ja, raspen. Oh ja, en plakjes snijden. Dus fluks de schaaf in de keukenmachine gemonteerd -zonder de deegresten af te wassen- en achter elkaar de appelkwartjes er doorheen geduwd … hm, wel erg dunne plakjes. De donderwolken groeien in de keuken. Gloeiende-gloeiende, dit zijn dunne plakjes die je eerder bij een tarte tartin zou gebruiken, niet de groffe brokjes voor een Hollandsche appeltaart. Lummel, waarom heb je niet gekeken hoe dik of dun die schaaf schaaft? Straks komt er een appeltaart met appelmoes uit de oven. Diepe zucht … doorgaan, Oosten, doorgaan. Ik moet nog kaneel door de appelschijfjes mengen (heerlijke lucht) en 50 gsuiker. Vijftig gram suiker? Maar die heb ik al door m’n deeg gedaan! Snel weer het pak Koopmans uit de vuilnisbak gevist en op de achterkant de “Appeltaart voor Dummies” herlezen. Shit, er moest geen suiker in het deeg. … er komen donderwolkjes onder de keukendeur door richting woonkamer. Dorota trekt zich wijselijk terug naar de slaapvertrekken. “DUS DAAROM WERKT DIE @#&%&#@ DEEG NIET IN DIE @#&%&#@ MACHINE …. @#&%&#@ SUIKER!” horen de buren rond 14h52.
Maar ja, het leed is geschiet (doch niet geleden), ik ga @#&%&#@ niet opnieuw @#&%&#@ deeg maken. Het moet het er maar mee doen en het gaat zoals het -altijd- gaat. Met moorddadige energie val ik de deeg in de mengkom aan, in gedachten wurg ik de hele familie Koopmans en de volgende 7 generaties. Het deeg wint zoals van ouds, ik zie na 6 minuten nog steeds niet m’n vingers droog uit de massa komen. Wat? Ik heb deegwanten aan! Ik grijp de bus bloem van boven de keukenkast. Terwijl ik wat scheppen bloem in de mengkom gooi, blijft de eerste 50 gram deeg aan de bloembus en de lepel zitten. Ik wil mijn handen afspoelen want dat deeg begint me te benauwen. Nog eens een kleine 25 gram zit nu aan de koude- en warme mengknop. De spoelbak loopt vol, want ook de afvoer is geblokkeerd door dat @#&%&#@ deeg. Door een mist van donderwolken hervat ik de aanval op dat witte goed in de zilveren schaal. Na 5 minuten sta ik te hijgen, maar beoordeel dat m’n vingers er wel wat melaats uitzien, maar ik herken vingers. Goed genoeg voor een @#&%&#@ appeltaart!
Op het oog-dat inmiddels niet meer helemaal zuiver is- scheid ik 2/3 van het deeg en mieter dit in de voorbespoten bakblik (ja, voorbespoten met Baukje’s bakspray, dacht je dat ik nog zin had om met een klont boter te gaan waxen?). Ik duw het deeg over de bodem naar de cirkelvormige rand. Ik hou aan de kant gekomen genoeg deeg over voor een taart van 20 cm hoog. Ik duw weer wat deeg naar beneden om over de dunne bodem te verdelen. Nu is het deeg nat en schuimig doordat het gemengd is met Baukje’s spray. En het egaal verdelen lukt niet. Alsof je een luchtbel onder plastic folie verschuifd, er blijft altijd wel een dik en een dun deel van de bodem zichtbaar. Het kan me ondertussen niet meer schelen. Ik begin overnieuw een wall aan de het bakblik op te bouwen. Maar nu scheurt de bodem open terwijl ik het deeg naar de bovenrand verdeel. Ik voel me als een Hansje Brinkman die het ene gat na het andere moet dichten, terwijl ik deegmassa’s verschuif om m’n bodem gesloten te houden. Na 5 minuten heb ik een bodem en een rand zonder scheuren.
Ik doe de appelmassa (met suiker, zoals het deeg) in de bakvorm en verdeel de massa. Voordeel van al die dunne schijfjes is wel dat je makkelijker een horizontaal egale laag krijgt, geen opvallende pieken van te grof gesneden appelstukken. Ik laat mijn oog vallen op het laatste 1/3 deel van het deeg.
Oh God, nu wordt verwacht dat ik daarmee ga fröbelen. Niets voor mij, en zeker niet met dat @#&%&#@ deeg. Maar, bedenkend dat ik toch die taart aan mijn gezin moet presenteren, weet ik dat ik ook deze bittere beker niet aan mij voorbij kan laten gaan. Ik val aan. Ik heb niet de moed om hier een ruitjespatroon te gaan creëren met platte sliertjes. Als ik de taart nou eens in 8 verdeel met spaken? Hoef ik niet zo veel sliertjes van variabele lengtes te maken. Gewoon 4 spaken. Makkelijk! Dus ik verdeel dat laatste 1/3 deel in 4 vrijwel even grote ballen. Ik rol de ballen uit tot de geschatte diameter … oh, zijn wel erg dikke spaken. En terwijl ik ze plat druk beginnen ze welhaast de hele oppervlakte te bedekken. Ik punnik de platte spaken weer los, haal de mee gekomen schijfjes appel er af en draai opnieuw balletjes. Ik verdeel elk balletje in 2 balletjes. (Ja, 8 balletjes). Van 4 balletjes maak ik opnieuw spaken en de laatste 4 balletjes druk ik voorzichtig plat tot dikke rondjes. Als koekjes. En die leg ik in elk van de 8 gemaakte appeltaart segmenten. Met de gedachte dat als het er na het bakken niet mooi of te druk uitziet, ik ze er af wip en alsnog naast de appeltaart 8 koekjes heb gebakken … Ik schuif alles op het rooster in de inmiddels lang voorverwarmde oven van 180 graden.
En haal het er binnen 10 tellen weer uit. Het ei! Besmeren met ei! Snel kluts ik een eitje (XL) en pak de siliconen borstel. Ondanks mijn @#&%&#@ gedachten, begin ik het ei met voorzichtiche Michelangelo-streken te besmeren. Eerst de spaken, maar wanneer ik bij de ‘koekjes’ aankom lijkt het alweer alsof het hele eierstruif met de borstel meekomt en ik eindig met het bestrijken van het hele oppervlak alsof ik een koeienstal sta te witten … Enfin, wederom, de appeltaart in de ellenlang voorverwarmde oven. Met een eierwekker in de zak ging ik naar de buren, op verjaarsvisite.
Na 65 minuten was ik terug en zette de ovenwekker uit. Ik deed de deur open … de aanblik viel mee, de geur was fantastisch. Ik haalde het bakblik uit de oven en zette het op een rooster. En bestudeerde met kritische blik het product. … Hm, wat zwarte randen rondom. Waarschijnlijk het deeg naar boven wat te dun uit laten lopen. En naderhand de ‘koekjes’ verwijderen kan ik ook wel vergeten, want de koekjes en de spaken waren tijdens het bakken vervloeid. Kweenie waarom. Redelijk tevreden met het aanblik keerde ik terug naar de buren.
Tegen de tijd dat ik de avondmaaltijd moest maken kwam ik thuis en maakte de bakring rondom los. Dat kwam tenminste gemakkelijk los. Mooi, we eten vanavond appeltaart bij de koffie na.
Als avondmaal had ik schouderkarbonades ingesmeerd met wat olijfolie en bestrooid met herbes de Provence. Terwijl ik de verse pasta (van AH) kookte, liet ik de grillpan opwarmen. Ik maakte de kroonkurk van een flesje Salsa pronta di pomodorino ciliegino los en deed de inhoud onverwarmd in een mengkom. Ik goot de pasta -al dente- af en deed de eerste karbonade op de grillpan. Ik mengde de pasta met de salsa in de mengkom en liet het afkoelen to lauw. Na 8 minuten was Dorota’s karbonade klaar en kon ik de mijne beginnen. Tim was met de buurman aan de wandel, hond uitlaten, en had al veel gegeten bij de buurtjes. Ik proefde dus vandaag voor het eerst weer die salsa die ik ontdekt had op het Italie Evenement. Ik herkende meteen de heerlijke smaak. Maar -eerlijk gezegd- het is wel een beetje zoete tomaat in die salsa. En de Pardano Grano maakte het niet veel beter. En na een half bord vond ik het genoeg geweest. Ik deed toch wat zout over de pasta. Ja, nu beviel het mij beter. Afwas gedaan, straks koffie met appeltaart …
-
- De ‘appeltaart’ …
-
- … met ‘versmolten’ koekjes.
-
- Pasta met karbonade
-
- Lauwe, verse pasta met salsa pronta di pomodorino ciliegino
-
- Gegrilde schouderkarbonade met herbes de Provence
-
- Een stuk ‘appeltaart’
-
- Toch al de helft op …
OORDEEL appeltaart: gezien de voorgeschiedenis, zeker niet slecht. De taart sneed makkelijk aan. Het deeg was ondanks de donkere kleur zeker niet verbrand en verbrokkelde of verpulverde niet. De vulling leek door de dunne plakjes wel wat dunner dan gemiddeld. maar hij was mooi op smaak. Niet te veel, noch te weinig kaneel (wat bij mij wel eens gebeurd). De vulling was wel doordrongen bruin door de kaneel. Dit omdat je geen wit vruchtvlees meer kon bloot bijten door die dunne plakjes. Het deeg was niet echt zoet te noemen. Dat hier per ongeluk 50 g suiker in was verwerkt zou ik niet bemerken. Het beet prettig af, was ‘zandachtig’ zonder te verbrokkelen, maar gelukkig ook niet soft geworden door de vulling. Qua tevredenheid inzake de consumptie zou ik het best een “8″ geven. (maar jammer van de bekende productie-problemen)
Over 3 maanden dan toch maar weer de pretzels proberen …?
Tags: Appeltaart« Niks opvallends – Paul’s Italiaanse... «vorige«||»volgende» Lazy Day 2 – Gnocchi met... »
49 Comments to “Het monster dat ‘Deeg’ heet …”
Leave a Reply
Facebook
Flickr
RSS
Youtube
Twitter
LinkedIn
FourSquare
GooglePlus
Skype
Email
Ik ken dat soort productieproblemen en battle fields in de keuken. Maar je probeert het toch telkens weer
En elke keer vraag je weer: waarom deed ik dat nou? Waarom hoopte ik dat het nu wel makkelijk zou gaan …
Heren.
Vergeet wat meneer Koopmans of Oetker zegt. Dit deeg moet je koud verwerken en zeker niet te lang in je handen houden.
Koude boter, in klontjes (eventueel zelfs bevroren) en dan niet met de deeghaak, maar met de snijbladen. Pulseren tot de bal bijna samenkomt (nog geen halve minuut) en dan 3/4 ei (belachelijk, want de rest is gewoon voor het bestrijken) of gewoon een eetlepel water.
Hiermee komt het deeg samen tot een bal en pak het snel op, wikkel het in vershoudfolie en leg het zeker een uur in de koelkast. Dan pas uitrollen, nogmaals, zo min mogelijk het deeg opwarmen, en uitrollen.
Met deeg is het nooit het maken van het deeg de meeste tijd, maar de rusttijden.
Geloof me maar.
Maar ik heb wel gelachen om je verhaal!
Es: ja maar, ja maar dat staat niet achter op het pak! Het is me nooit duidelijk wanneer koude boter, en wanneer (gesmolten) kamertemperatuur boter. Rusten? Staat er ook niet op. Dacht dat het niet nodig was als het geen gist bezit en niet moet rijzen.
3/4 van een ei? Zie blog.
En de eerlijkheid gebied me te bekennen dat de familie Koopmans wou dat ik margarine gebruikte, maar dat heb ik wijselijk door roomboter vervangen …
Ohhh Paul, wat een verhaal weer. Ik heb ook wel gelachen hoor, net als Es. Ik zag het he-le-maal voor me. Maar ondanks je strijd ziet ie er mooi uit en smaakte hij dus ook nog lekker. Das mooi meegenomen.
Benieuwd naar je volgende poging. Dapper dat je niet opgeeft!!!
Dat zouden dan toch de Oostenrijkse pretzels moeten worden, die vindt ik zooo lekker. Maar ik heb momenteel nog niet de moed …
Wat had ik er graag bij willen zijn. Zij het dan op veilige afstand en met een vluchtweg die snel bereikbaar is. En Es heeft gelijk; het deeg moet ijs- en ijskoud zijn. Stond niet op het pak? Doordaveren maar! Ach, maar het resultaat is goed en dat geldt! En neem gebruiksaanwijzingen niet te letterlijk. Ik las ooit eens dat een kind een appeltaart bakte en zomaar het licht aandeed. De moeder vroeg: ‘ Waarom doe je het licht aan?’ Kindlief:’ Nou, staat op het pak hoor. Druk het licht aan.’ Lijkt me ook wel iets voor jou! Als er rusten (het deeg) had gestaan, was jij waarschijnlijk even naar bed gegaan! ;o-) Maar Paul ‘chapeau’ voor je culinaire creatie en je moed!!
Ja, ik hou van goede, duidelijke, non-dubieuze instructies. 1 kg geschilde appels: is dat 1kg voor het schillen of 1 kg na het schillen. Snufje out is hoeveel gram? Scheutje water is hoeveel ml? en de ergste van allemaal is de eetlepel boter! Ik kan -mits uit de koelkast- makkelijk 250 g roomboter in 1 keer opscheppen.
Aftertought.
Waarom je het deed? Je kreeg een zak appels van je vriend/collega/tandarts. Dat was de reden.
Moet ik hem nou vragen dat nooooit meer te doen?
Hahhaa! Hoffje (zo heet hij toch? Excuses als het niet zo is!) krijgt gewoon de schuld van mijn moeder!
Rusten Paul. Ik zei toch niet rijzen? Rusten, zodat de gluten rust krijgen en het bloem iets van het vocht kan absorberen. En zodat de boter weer hard wordt en dus bij het bakken een ‘flaky’ effect in het deeg maakt.
Ja, 3/4 ei. Ik snap het wel, maar het ziet er stom uit.
Als ik het gisteren had moeten laten rusten in de koelkast, lag het er na een maand nog als groen pluizig bolletje …
Ja, een geklopt ei lijkt vloeibaar, maar het is eigenlijk nog steeds een verbonden geheel …
Pff, ik weet van geen ophouden. Grapje over dat aandrukken van het licht beschrijf ik niet goed.
Dochterlief is bezig met het deeg voor een appeltaart en doet plotseling het licht aan. Moeder vraagt:’ Waarom doe je nou het licht aan?’ Dochterlief zegt heel onschuldig: ‘Staat op het pak mam. Doe het deeg in de vorm en druk het licht aan.’ Ik las het ooit in een blog van Annet Heffels. Ze had een column in de Margriet. Wat me ook bijblijft is dit. Mensen die columns of blogs lezen lijden aan een soort voyeurisme. Ze willen graag bij mensen naar binnen kijken!
Ja, en ik laat duidelijk een inkijk toe, beschrijf alles. Mijn vrouw is doodsbang dat ik soms te eerlijk ben en denkt “wat zullen de mensen wel niet denken van ons”… Ben ik dan nu een exhibitionist?
Wat een goed begin van de dag, ik zie het helemaal voor me. En daarnaast ook herkenbaar, als bij mij iets niet gaat zoals gepland dan berg je maar.
Ondanks je geworstel is er toch een smakelijke taart uitgekomen, dat verzacht het leed dan weer een beetje
Niks frustrerender dan iets voor ogen hebben en het niet uit de handen te krijgen.
Maar zou gewend moeten zijn, recepten bij mij komen noooit zo op het bord zoals het in de begeleidende foto stond … presenteren loopt bij mij altijd mank.
Net ‘ontbeten’ met koffie & appeltaart. Het smaakte nog steeds goed. MAAR … het deeg was zachter geworden, niet meer zo ‘zanddeeg-achtig. En de vulling was eerder rood dan licht bruin. Ongeveer de kleur van gestoofde peertjes. Vreemd. Maar wel lekker.
Haha, wat een verhaal! Volgende keer toch maar eens een appeltaartrecept van mijn blog gebruiken? Ik nodig je hierbij uit om bij mij en onder mijn gezellige leiding een appeltaart of brood te komen maken
. Ik haal alles in huis en we gaan samen bakken. 1 troost: mijn keuken ziet er zeer regelmatig ook uit als een slagveld ……
Lief aangeboden, maar mijn prestaties bij jou in de keuken zouden ons beider zelfvertrouwen flink kunnen aantasten …
Lief aangeboden, maar mijn prestaties bij jou in de keuken zouden ons beider zelfvertrouwen flink kunnen aantasten …
Leuk verhaal Paul……herken hier wel wat in met name als ik een (voor mij) nieuw recept probeer….heb dan al een geweldig eind resultaat in m'n hoofd maar vergeet de uitvoering dan gemaks halve even
En ja, die valt soms iets anders uit dan gepland. Gelukkig vergoed het kopje koffie met appeltaart dan weer een hoop….
Op naar de pretzels…je kunt het…..geloof mij!!
Maar ik zie die pretzels de komende 14 dagen echt niet gebeuren …
Paul, daar geloof ik niets van, niks zelfvertrouwen aantasten, beetje geloven in jezelf hè
Heb weer eens op jouw site geneusd: wist niet dat er zo veel soorten waren. Ik maak tot nu 1 soort: appeltaart-metappel-en-verder-niks. Maar die met bitterkoekjes en die met hazelnootkruim klinken best lekker.
BTW – toen ik bij jou zocht naar “pretzel”vond ik niets. Heb je die zelf ook nooit gemaakt? Had verwacht dat je dat toch wel eens had gedaan …
bedankt voor je antwoord, dan ga ik dat ook maar probereren
Haha, wat een verhaal! Volgende keer toch maar eens een appeltaartrecept van mijn blog gebruiken? Ik nodig je hierbij uit om bij mij en onder mijn gezellige leiding een appeltaart of brood te komen maken
. Ik haal alles in huis en we gaan samen bakken. 1 troost: mijn keuken ziet er zeer regelmatig ook uit als een slagveld ……
Nou, het zou kunnen, maar wat maakt dat nou uit? Je maakt veel mensen blij en ik kan gerust even bij jullie naar ‘binnen’ kijken. Als er echt iets ‘familiegeheim’ is, dan wordt dat heus wel bewaard en niet prijsgegeven aan lezers. Dorota kan daar vast gerust over zijn.
Misschien geeft vriend/collega/tandarts de volgende keer wel een zak kersen mee! Kan je lekker clafoutis maken. Dat is bakken zonder deeg aan je handen. ;o-)
Kersen geef ik aan echtgenote en de buren, want kan die dingen niet meer zien of luchten. Opgegroeid in dat lelijke kasteel met een kersentuin. Heb gegeten tot het de oren uit kwam …
Ah, eindelijk, een bondgenoot … nóg iemand die op tilt slaat bij het kneden van deeg. Het zullen de Brabantse wortels zijn die ons geen goed doen in deze. @Kweetutandersooknie
Misschien hebben we te koude of te warme handen? Maar fijn te horen dat ik niet alleen in mijn gedrag sta …
is een ritje naar de Liddl misschien een beter optie: voor 3,99 een overheerlijke appeltaart!!! en een schone keuken!
is een ritje naar de Liddl misschien een beter optie: voor 3,99 een overheerlijke appeltaart!!! en een schone keuken!
ik hoop dat het lekker smaakt
Maar wat had ik dan met de zak gekregen (licht rimpelige) appels moeten doen?
uuuuhhhhee………appelmoes? Is een stuk minder rommelig
Moet ik die wel heel zoet maken, anders vindt Tim die uit een potje weer lekkerder …
is een ritje naar de Liddl misschien een beter optie: voor 3,99 een overheerlijke appeltaart!!! en een schone keuken!
is een ritje naar de Liddl misschien een beter optie: voor 3,99 een overheerlijke appeltaart!!! en een schone keuken!
is een ritje naar de Liddl misschien een beter optie: voor 3,99 een overheerlijke appeltaart!!! en een schone keuken!
Wat een prachtig verhaal; zo herkenbaar. Omdat ik het achteraf poetsen van de keuken helemaal zat was, heb ik het volgende gevonden: Marie-Helene’s appeltaart op de prachtige blog van Caroline. 2 vuile schalen, en een overheerlijke appeltaart!
Oke, daarmee overwin ik nooit het deeggedoe wat ook ik maar niet in de vingers krijg. Het zij zo!
Anna, ik moets even Googelen, maar vond deze: http://carolinebrouwer.blogspot.com/2011/03/marie-helenes-appeltaart.html
Hier zit dus het deeg door/om/tussen de appels. Klinkt makkelijk, maar ik laat me toch nog niet verleiden.
(Heb wel de link hier gezet zodat ik het later kan terug vinden)
Hahaha… Nou heb ik toch wel even heel hard zitten lachen om dit verhaal hoor. Kijk, brood bakken… dat is voor mij hogere wiskunde maar appeltaarten bakken dat deed ik al in de wieg bij wijze van spreken. Mijn moeder – niet echt een kokkin – delegeerde die taak al snel naar mij en dus stond ik elke verjaardag vele appeltaarten te vervloeken. Maar zoals Es al zegt; zo snel mogelijk verwerken… Maar toch blij dat het alsnog smakelijk was!
Dus, zoals gezegd, ik verzamel nieuwe moed …
Tijdens een slapeloze nacht, althans een deel, smakelijk gelachen, om je verhaal.
Oppassen, dat manlief niet wakker wordt van mijn geschater. Heerlijk, doet een mens goed!
Ach, de mensen laten (glim/schater)lachen is een klein beetje de reden waarom ik dit schreef.
Ik weet eigenlijk nog steeds niet echt waarom ik blog …
Mij plezier je er in ieder geval mee.
Nou, dan ga ik volgend jaar maar door met het blog. Misschien probeer ik zelfs iets van deeg te maken …
Zie uit naar vervolg.
Ben je op vakantie in Nh Hotel Duesseldorf?
En dan toch m’n blogje bezoeken? Leuk.