Avond-4-daagse (4)

Print PDF

Het mooie aan een Avond-4-daagse is dat het geen 5 dagen duurt. Ik ben kapot. Slecht geslapen, overal spierpijn en nu wel blaren…

Nadat ik dag 3 goed was door gekomen, was ik positief gestemd over de laatste dag. Maar dag 4 was het allerzwaarst voor mij. Tim vond de dinsdag (dag2) het zwaarst omdat de route langs ‘de plaat” weinig bochten heeft en heel langdradig over komt. Ik merkte voor vetrek bij het aantrekken van mij schoenen dat mijn voeten toch al wat gezwollen waren. Moest ik nou de speciale zooltjes verwijderen voor meer ruimte, maar dan wel minder demping hebben? Ik koos om met zooltjes door te lopen. Gevolg was dat ik door ruimtegebrek nu blaren aan de bovenzijde van mijn tenen heb. En de pijn begon al 500 meter na vertrek. Vijf minuten voor de start brak de regen los, dus we moesten lopen met regenkleding en dat gaat broeien en zweten onder dat nylon. Ik droogde snel uit, maar durfde niet te veel te drinken om de stoma niet te snel te laten vol lopen. En om de pijn in de voeten te verminderen ga je “anders” lopen. Dus daar kwam een gigantische rugpijn bij….

En dan begint de strijd tussen de oren: doorzetten. Ik had 3 dagen non-stop de afstanden afgelegd, maar ik wist dat ik deze laatste dag pauzes nodig zal hebben. Dus je zegt tegen jezelf: bij de volgende bocht mag je een minuut pauzeren. En bij de bocht aangekomen zeg je: nee, toch maar niet, maar daar verderop -bij die boom-  daar neem je een pauze. En zo schuif je de eerste pauze zo lang mogelijk voor je uit. Dus pas na 3 km heb ik 1 minuut voorover gebogen pauze genomen. Dat lijkt niet lang, maar je hebt een achterstand op de teamgenoten die je de rest van de avond niet meer inhaald. Dus nu loop je “alleen” (tussen 2.130 wandelaars) Vlak voor het park was een tussenstop van de school, alwaar de kinderen een beloning kregen omdat ze met de laatste avond bezig waren. Weer een minuut pauze. Toen door “Kijk in de pot” park. Ik hoopte dat ik bekenden zou zien, maar ik heb Hoffje niet gezien. Toen door de stad. De klinkertjes waren moorddadig t.o.v. de voeten en ik moest echt even zitten (2 minuten) bij ijssalon Emma.  Je durft eigenlijk niet te gaan zitten, bang dat je niet meer opstaat. Aldaar werd me door de ‘leiding’ aangeboden om te stoppen, ik zou de medaille toch wel krijgen. Maar ik wil die medaille niet krijgen, ik wil hem verdienen! En hoe eerlijk zou dit zijn t.o.v. de 4 en 5 jarigen die toch ook elke dag de afstand lopen? Dus, opstaan voordat je afkoelt, en nu over de Grote Markt. Veel publiek dat klappend langs de kant staat, maar ook langs de overdekte terrasjes alwaar de mensen heerlijk zaten te eten en drinken. Verleidelijk! Nog meer klinkertjes, langs politiebureau en de brug over. Hier zou buurman Ko staan (net geopereerd) om ons en zijn echtgenote -buurvrouw Rietje- de laatste kilometer aan te moedigen. Ik zag Ko en (andere) buurvrouw Vera staan. Vera had cadeautjes voor ons allemaal (ik kreeg een grote Amerikaanse koffiemug-met-deksel-voor-in-de-auto, gevuld met drop) Dorota was beladen met bossen bloemen, Tim’s cadeau’s (je dacht toch niet dat hij zelf iets droeg?), zijn rugzak en ja, ook mijn koffiemug. Want ik liep met de handen in de zij vanwege de rugpijnen en kon niets dragen. Ik probeerde achter de fanfare lopend over de finish te gaan, maar in die laatste kilometer hadden ze een voorsprong op de eindstreep van wel 800 meter. Zo langzaam liep ik nog. Ik heb 135 minuten over die laatste 6 kilometer gedaan. Maar ik ben er gekomen! Bij verzamelpunt ben ik een kwartier op het natte gras gaan liggen en de medaille moesten ze maar brengen, ik was te moe om hem te halen…

Tim heeft nu een mooie medaille met “2″ er op (want 2 keer uitgelopen), ik met een kleine “1″, maar Dorota ontdekte thuis dat ze nu -na de eerste keer- een medaille met een “6″ had gekregen.

De middag voor vetrek van de laatste afstand hebben we GEEN tomatensaus-met-balletjes gegeten. Dat kwam na 3 dagen echt de strot uit. Nee, ik had voor de laatste energie-maaltijd gekozen voor gevulde pasta van Giovanni Rana, de cappelletti prosciutto crudo en de tortellini formagigio. Heerlijk pasta, gekocht bij de Sligro.  ’s Morgens had ik naast de avondbroodjes van bakker Goffen, ook de groentenjuwelier bezocht en een mooie bos salie gekocht. Hiermee maakte ik salieboter voor over de gevulde pasta. Heerlijk. ‘s Avonds heb ik pas tegen 22h30 de broodjes opgewarmd, want ik had weinig trek. Maar goed dat we besloten hadden om pas vandaag naar Indonesisch restaurant Bali te gaan i.p.v. meteen na aankomst en medaille uitreiking..

Oh ja, de inzamelingsactie voor NSGK heeft € 27,- opgeleverd. Bedankt!