Cannelloni met spinazie & gehakt

« Allways jambalaya «vorige«||»volgende» The man in the glass »

Mijn zusje heeft mij in mijn jeugdjaren laten kennis maken met cannelloni. Waarschijnlijk tijdens een weekend dat de ouders even naar Luxemburg gingen en de 4 kinderen geen zin hadden om mee te gaan. Mijn zusje las de TIP en andere bladen en kreeg dan (van de broers) de kans om iets nieuws uit te proberen. Zo herinner ik me haar eerste ‘boomstam’, een gebak van opgerold deeg met jam, een cake-rol. Het leek helemaal niet op een boomstam. Zusje in tranen. (maar het smaakte wel lekker) Maar sindsdien en door trial and error heeft ze wel heerlijk leren koken. Nou is het al weer jaren geleden dat ik cannelloni heb gemaakt. Het gepriegel met een koffielepel om die pastabuizen te vullen… En de laatste keer had ik vergeten de pasta voor te koken. Dat in combinatie met een (te) droge vulling en te weinig deksaus gaf een maaltijd die krakend tussen de kiezen verorbert moest worden. Foutje, sorry. Terwijl het zo lekker kan zijn. Cannelloni en lasagna zijn heerlijke ovenmaaltijden waar eigenlijk de vulling de hoofdrol mag spelen en pasta een ondergeschikte rol heeft. Niet dat je daarom maar elke droge pastamerk er op los mag laten. Nee, maar waar je bij gekookte pasta meer aandacht hebt voor de kleur, beet, smaak en mondgevoel van de pasta en hoe deze samengaat met een smaakgever(s), zo let je bij deze ovengerechten juist op de vulling en niet zo zeer op de kleur of beet van de pasta. (Tenzij die knapperig hard is gebleven i.p.v zacht smeltend) Nodig:

• 24 canneloni buizen (Rummo)
• 500 g verse spinazie
• 1 scheutje olijfolie
• 6 ansjovisfilets op olie
• 1 teentje knoflook
• 250 g ricotta
• zout, versgemalen peper
• 300 g kalfsgehakt
• handje vol (kleine) champignons
• bolletje mozzarella
• geraspte regio Parmigiano
• 250 ml tomatensaus

De cannelonnibuizen voorkoken! Dus even 3 minuten in kokend water en daarna via koelwater laten uitlekken op een schone theedoek. Even de knoflook fruiten in olijfolie met de smeltende (fijngesneden) ansjovis. Niet bruinen. Meteen de gewassen spinazie erbij en roerbakken tot het geslonken is. Niet langer verhitten want da verlies je de mooie groene kleur, wordt donkergroen. Dus meteen in een vergiet of grote zeef dumpen en lekker laten uitlekken. Desnoods met grote lepel wat uitdrukken. Laat maar wat koelen. Nu laat ik de oven voorverwarmen naar zo’n 170 graden. Bak kort de gesneden champignons in datzelfde pannetje, wat peper en zout mag erbij. Doe de champignons bij het gehakt in een mengschaal. Naar keuze een ei en andere kruiden bij het rauwe gehakt-champignonmengsel doen. Kijk in je kruidenkast en ga maar los. Mengen en ga maar lekker friemelen om ongeveer de helft van de canneloni te vullen. Ik bedoel dan nu 12 cannelloni. (Heb ooit elke cannelloni voor de helft gevuld met gehakt, en dan ander helft met groenten. Puinhoop, uitvallende vullingen, rotzooi. Donderwolken in de keuken) Meng de afgekoelde spinazie met de ricotta en voeg naar smaak ook hier zout en peper toe. Dit is echt gepriegel om cannelloni te vullen. (Ik ga straks proberen plastiek -wegwerp- spuitzakken te vinden en deze te gebruiken) Ik smeer een dun laagje tomatensaus in mijn glazen ovenschaal, om ‘aanbakken’ van de pasta te vermijden. Nu leg ik om-en-om cannelloni met gehakt of spinazie neer. Elke laag van cannelloni dek ik af met wat gemalen Parmigiano en dun laagje tomatensaus. Als alle cannelloni geplaatst zijn dek ik dit af met geraspte Parmigiano, verkruimelde mozzarella en tomatensaus. Nu kan het zo’n 40 minuten de voorverwarmde oven in. Opdienen en op bord eventueel wat gewassen rucola erbij als vitaminen excuus. Klinkt makkelijk … … in theorie.

Nu de praktijk. Ik heb net de ovenschaal opgemaakt, die kan vanavond als Dorota en Tim uit de bioscoop terug komen (Ice Age 4 3D NL) zo de oven in. Ik ben KLETSnat van het zweet. Natuurlijk is het thans warm en drukkend buiten (waar blijft dat verlossende onweer?), maar het was ook stevig aanpoten in de keuken. Ten eerste was ik de champignons (baal) en de rucola (mwaoa) vergeten in te kopen. Dan maar zonder. Ten tweede het voorkoken van de cannelloni. Italiaans merk waarbij alleen in andere talen staat vermeld dat de kooktijd 25 minuten is, terwijl er in het Italiaans en hele verhandeling staat waar ik o.a. ook een “5 min” zie staan. Zou dat de voorkooktijd zijn? Kweenie, maar ik gok’t er op. Na 3 minuten zie ik ineens snel de cannelloni ineen zakken. Snel er uit met de schuimspaan en in ijskoud water gelegd. Te laat. Ze zijn niet meer mooi rond en klappen welhaast allemaal dicht tijdens het koelen. Nu beginnen dus de binnenkanten te verkleven. Kortom, ineens wordt alles haast-haast. Roerbakken spinazie, no problem. Gehakt gemengd met ei en kruiden (en geen champignons – maar, tijdwinst). De gekochte puntzakken van de Sligo afgescheurd en klaar gelegd. Nog steeds gloeiend hete spinazie zo goed mogelijk met groot mes fijner gehakt (niet fijn genoeg, bleek) en met ricotta en kruiden vermengd. Begonnen met de cannelloni met gehakt te vullen. Ook al wil zo’n stevig gehaktmengsel niet makkelijk uit de spuitzak, met wat zweet lukte het me aardig. Helaas niet in 1 keer van de ene kant spuiten tot het er aan de andere kant uit dreigde te komen. Nee, het liep ‘vast’. Dus aanvullen vanaf de andere kant. Maar dan krijg je een opgesloten luchtpocket in het midden. Sneetje maken, lucht ontsnappen en verder spuiten. Gevolg? Sneetje scheurt uit. Donderwolken, maar dan binnenskeukens. Voorzichtig dichtduwen en verder werken. Eindelijk 12 cannelloni met gehaktmengsel gevuld. Nu het spinaziemengsel. Nou had ik disposable spuitzakken gekocht voor koude toepassingen, maar door de warme spinazie rook het toch erg plastiek-achtig rondom deze tweede spuitzak. Negeren en maar extra kaas er over, denk ik. Maar inmiddels waren de resterende cannelloni echt verkleefd. Nog een paar kon ik openvouwen. Maar ‘teveneens’ had deze jongen op de gok de spuit te hoog afgeknipt, dus was de spuitopening welhaast zo groot als de ingang. In theorie moet dat ideaal kunnen. In praktijk … de massa is te vloeibaar en spuit er bijna meteen aan de andere kant weer uit. Dus vingers voor de eindopening houden, cannelloni voorzichtig een paar mm over de spuitmond, knijpen en richten. Eigenlijk 2 handen te kort. PLUS: doordat de spinazie niet fijn genoeg was gesneden trok je bij een volle cannelloni met de spuitzak weer de helft van de inhoud mee naar buiten! Dus die paar open gevouwen -maar nog intakte- buizen werden gevuld en dan moest ik alles neerleggen en met een scherp, lang mes de cannelloni langs de spuitzak los snijden om de vulling te behouden. (Zie je die groene spuitzak? Als je een randje spuitzak afsnijd vindt je dat bijna niet terug tussen de spinazievulling…) De laatse 7 buizen waren zodanig verkleefd dat ik ze open moest scheuren. Deze werden als vloeitje met de spinazishag gevuld en dicht gerold. Met heel behoedzame bewegingen heb ik vervolgens de ovenschaal gevuld, bang dat de cannelloni zou scheuren of openvouwen en de inhoud los kwam… Ik denk dat ik nu maar ga douchen voor het gezin thuis komt. Ik ben doorzweet.

(Vraag me ineens af: geroerbakte spinazie die afkoelt en weer wordt opgewarmd. Nitrieten en nitraten. Mag dat wel? Qua gezondheidsbehoud?)

Het was wel heerlijk, maar -zoals altijd- veel te veel. Hier konden 5 volwassenen beleefd van eten.  Dus de rest gaat weer in de diepvries en zal op een drukke of luie dag gebruikt worden. Tim heeft maar een halve cannelloni gegeten. At alleen het gehakt, de rest deed hem te veel aan rode pizzasaus denken. Die eet straks dus maar een boterham met pindakaas…

Tags: cannelloni, gehakt, ricotta, spinazie

« Allways jambalaya «vorige«||»volgende» The man in the glass »