Zuidwal Westerschelde

« Beetje van Giovanni, beetje van mezelf «vorige«||»volgende» Nationale hap »

Vandaag zou -zeiden ze- mooi, warm weer worden. Met zon, zeiden ze. Ze kunnen me nog mee vertellen.

Vol goede moed uit een zonnig Bergen op Zoom vertrokken naar Cadzand. Geen zee te zien. Bedoeling was (blijkbaar) Cadzand-Bad. Al voor de tunnel bij Terneuzen werd het weer donkerder en donkerder. Doorrijden. (Klein applaus voor D. die ondanks angst nu toch weer door de tunnel moest). Met zware bewolking en -zowaar- enige zonnige momenten hebben we het anderhalf uur volgehouden op een welhaast verlaten strand. Tim ging snel uit de kleren, zelf hielden we de jassen aan. Mede door de harde wind waren we na een uur ge-exfolieerd, gescrubbed en gepolijst op plaatsen die niet door kleding bedekt waren. Tim had zich inmiddels al onder de handdoeken verscholen met z’n Nintendo, dus met tranende ogen en zandspugend verlieten we Cadzand-Bad.

Dan maar naar Breskens voor een visje aan de haven. Natuurlijk rijdend door Zeeuws Vlaanderen kwam de zon weer terug. Bij de vismijn porties kibbeling (met knoflooksaus) en gepaneerde inktvisringen (met cocktailsaus) gegeten. Eigenlijk vond ik de inktvisringen in Blankenberge lekkerder.  Dat alles vulde stevig en meteen werd besloten de andijvie en gehaktballen die thuis stonden te wachten op het menu voor morgen te zetten. Vanavond een kop (erwten)soep, en wat brood met gebakken ei zou voldoende moeten zijn. Maar, ik kon het niet laten, dan wou ik nog wel daar bij de haven 2 harinkjes met ui. Wat-een-sof. Helemaal niet lekker!  Volgens mij waren die haringen vanmorgen vroeg al gekaakt en schoongemaakt, maar nu waren ze na uren wel ranzig. Taaiig. Het vlees smolt niet maar moest je losscheuren. De laatste haring ging zo de vuilnisbak in. Goh, denk je bij de haven een vers visje te eten…

Tim kon het allemaal niks schelen, die was met een broodje frikandel en een proefhapje inktvis (bwèègh!) al vertrokken naar een speeltoestel in de vorm van een sardienenblikje alwaar hij indruk probeerde te maken op een paar jonge Duitse deernen.

Na de maaltijd besloten we om de Westerschelde te blijven volgen langs de dijk van Breskens tot Doel. Dus via Nummer Eén, etc. Bij de Braakman liep ik ergens fout. Het leek me dat de weg achter dit recreatieterrein nu een doodlopende weg was, dus ik heb vanaf daar tot Terneuzen de rijksweg gevolgd. Bij Terneuzen weer via Othene de dijk gevolgd. Zou een mooie route zijn in een cabriolet of op de motor, zo al die bochtjes langs de dijk. In de buurt van het Verdronken Land van Saeftinghe nog even staan uitwaaien en Tim gewezen op de veranderingen in de Schelde naar mate je Antwerpen nadert. We zagen carnavalswagens te koop staan bij Walsoorden, Tim proefde van mijn koffie verkeerd (“Verkeerd? Hoe kan dat dan?“) bij Cafe restaurant ‘In het Zicht der Schelde‘ in Paal  en Dorota genoot van een Hoegaarden rosé biertje. Daarna weer verder naar Doel.

Tja, Doel in zicht, maar niet bereikt. Ik merkte dat ik in een vierkantje had gereden vanaf ‘de ezeltjes’ alwaar de dijkweg doodliep. Je moet dan de binnenlanden in en telkens waren de wegen linksaf doodlopend. Ik zag Doel, maar kon er niet komen! Tim werd onderhand knap vervelend in de auto dus TomTom maar wakker gemaakt en de kortste route naar huis gevraagd. Via de Liefkenshoek kwamen we weer thuis …Weer een vakantiedag voorbij.

Tags: Breskens, Cadzand, Doel, Paal

« Beetje van Giovanni, beetje van mezelf «vorige«||»volgende» Nationale hap »