Nationale hap
« Zuidwal Westerschelde «vorige«||»volgende» TV-dinner »
Print 
PDF21 juli, nationale feestdag in Belgie. De dag dat ik -toen ik er nog woonde- mij wat koest hield. Zo’n dag wil je niet opvallen als ‘Ollander’ tijdens de Gentsche feesten.
Vandaag kwam ik terug uit het ziekenhuis. Mijn kreatinine was al ver gedaald tot zo’n 239 met een klaring van 29. Nou zijn dat nog geen fantastische waarden, maar ze boden aan om naar huis te gaan (“of wilt u blijven doorpompen om te zien of we lagere waarden kunnen krijgen?“). Mijn familie kan het zo voorspellen: Paul was binnen 5 minuten voorbij de portier en stond met brede glimlach buiten. Free, at last.
Maar wel doodmoe, want in een ziekenhuis kom je niet voor de rust. Dus vandaag lekker niets anders gedaan dan douchen, slapen, lezen, slapen en nog meer lezen. Dorota had het op zich genomen om de inkoop te doen en toevallig voor vandaag viel haar keuze op Belgische friten, en voor mij (en door mijzelf klaar te maken) biefstuk. Biefstuk fites, op de Belgisch nationale feestdag.
Het smaakte voortreffelijk, en ikdacht aan de (school)vrienden die nu de Gentse feesten beleven. ‘k Ben er weer niet bij.Volgend jaar? Vraa, pact ui palto, zijme wig!
Biefstuk, frites
« Zuidwal Westerschelde «vorige«||»volgende» TV-dinner »
4 Comments to “Nationale hap”
Leave a Reply
Facebook
Flickr
RSS
Youtube
Twitter
LinkedIn
FourSquare
GooglePlus
Skype
Email
En vannacht? Daan belde en zei: ‘Mam, ik heb mij been gebroken.’ Ik dacht: Oh God niet nog een keer toch.’ Ja, lieve God vond van wel. Ik vond hem, bijna in shock op de grond. Hondje, french bull dog, bleef zijn baasje kroelen. Ik heb de hond even in een andere kamer op moeten sluiten. Ambulance, Daan had die zelf al gebeld. Ze keken naar zijn been en ik heb me onpasselijk omgedraaid. Ik was een verpleegkundige, was een goede, maar ik heb nooit tegen botbreuken gekund. Op drie-jarige leeftijd brak Daan al eens een arm. Ik zie hem nog met zijn armpje, helemaal met een draai en hij zei: Mam ik heb seer en wil een kus.’ Vandaag liet ik hem achter in het ziekenhuis, hij wordt vandaag geopereerd. Es belde hem nog. Paul, weet je wat hij tegen Es zei: ‘Ik heb seeeer.’ Lieve kinderen toch? Es vindt dan dat ze zover weg is, maar tegen haar zegt hij dan toch: ‘Ik heb seeeeeeeer.’ En tegen mij, toen ik nadat hem moest achterlaten op de verpleegafdeling: ‘mam er zijn nog riblappen en er liggen ook nog bapao en loempia’s in de koelkast.’ Nou heb ik seeeeer. Mijn hart doet pijn. Maar ik ben drie uur later weer naar Daan toegeweest om deo, schoon ondergoed etc. te brengen. Was ik wel lenzenvloeistof vergeten. Daan: ‘Ik hou ze wel in hoor.’ Dat mag niet eens (weet hij nog niet). Maar ergens ben ik blij dat hij even niet kan lopen en ook geen lenzen in heeft. Kan er niets gebeuren. Paul hoe is het met jou? Blij dat je weer terug bent, maar ik heb nu even ………….seeeer en ook geen zin in bapao of loempia’s.
Ik kan ook van alles verdragen, behalve botbreuken. Als een botbreuk te goed in beeld komt op TV ben ik al flauwgevallen naast de stoel. Heb ooit zelf arm gebroken (groep 4) en huisarts vroeg of ik even in hand wou knijpen… toen sprong stuk bot foor de huid van de pols. Sindsdien … wit wegtrekken als het over botbreuken gaat.
Sterkte daar, zorg maar beetje boel voor Daan.
Dank voor je medeleven. Net even bij Daan geweest maar hij was naar de OK. Om 18.30 uur ga ik, samen met de buurman, nog even kijken. Hij zal dan zeker weer terug zijn. Mooi om te horen dat je weer van het eten kon genieten!! Ach en met een paar dagen zal alles wel weer in het gareel zijn. Toch wat leuks. Ik kreeg vandaag een FB’tje van een schoolvriendje (wij zaten toen nog ik klassen). Hij woont nu in de VS. Maar leuk dat hij het zich allemaal, toch al weer 50 jaar geleden, kon herinneren!! Trouwens, hoe gaat het met de verkering van Tim?
Ze zat blijkbaar is groep 8, dus die komt na vakantie niet terug … Tim blij.