Opgesmukte pizza

« Gebakken courgette & Merguez «vorige«||»volgende» Gnocchi al forno con salsiccia Siciliana »

Gisteren naar Duinrell geweest, een belofte aan Tim. Daar zat hij al een klein jaartje om te zeuren. Ik ontdekte daar wel dat ik eigenlijk een beetje te vroeg na de ziekenhuisopname ben gegaan …

Na een kleine discussie met Lucie (B) van TomTom,

• L: Over 300 m linksaf
• P: Maar de borden zeggen rechtdoor. Ik ga de borden volgen.
• L: Over 300 m omkeren
• P: Dach’ut nie
• L: Keer hier om
• P: Nu even niet, trut!

kwamen we aan. Handig, die handicap parkeerkaart, dus ik parkeerde 50 m van de ingang. Met de voorgekochte -met ABN-AmRo-korting verkregen- kaarten konden we zo doorlopen en hoefden we niet in de rij te wachten. Tim zag als eerste de Fun factory en wou in de botsauto’s. Hij sturen, ik als verplicht begeleidend -want < 1,50 m- ballast. Zijn doel bij het rijden was om alle botsingen te vermijden. Helaas, shaken -not stirred- kwam ik 2 ritten later bezweet naar buiten. Op naar het verkeersplein; rust voor mij, en Tim mag zich het snot voor de ogen trappen op zo’n skelter. Pas na 5 minuten het stoeltje van hem naar achter gezet zodat hij niet meer met de knieën naast de oren hoefde te trappen …

Tim wou met z’n vader van de Aqua Shute. Moet je ook nog je bootje helemaal naar boven slepen/tillen. Ik had echt de kracht niet om ook Tim’s bootje mee te slepen, dus beiden kwamen bezweet boven aan. Aldaar zonk bij Tim (wederom) de moed in de sandaaltjes en moest ik de familie-eer redden. Holy shit, ‘t is dat ik net een anus amputatie achter de rug heb, anders hadden we wat kleding moeten verschonen. Met een hartslag 150+ en wat natte mouwen kwam ik beneden. Tim mocht de trap der vernedering nemen …

Op naar de Monorail. Tim wou niet met z’n moeder, maar met z’n vader op het karretje dat je -ojee- zelf moet voorttrappen. Je inspanning is hier ongeveer 80% weerstand en 20% voortgang. Daarbij opgeteld dat Tim te klein was om bij de trappers te kunnen en dat er wel een heel kleine versnelling is ingesteld (wegens de weerstand) maakte dat ik bijna aan de zuurstof moest na 1 rondrit. Tim voelde zich heerlijk en wou een hot dog en een cola (Pepsi cola, jammer genoeg geen echte). Bij afwezigheid van zuurstof flessen bood Lucky Strike een uitkomst…

Een speeltuin, een doodgewone speeltuin zag Tim. Bijna het succesnummer van de dag voor hem. Een speeltuin, die we hier gratis bijna om de hoek hebben. Meneer wil in de speeltuin. Maar goed, hij vermaakte zich lange tijd op de grote glijbaan, en later -met dienblad onder de billen- een supersnelle glijbaan. Hij sloot zelfs korte vriendschappen, middels het samen delen van de sporadisch aanwezige dienbladen. Dat zie ik hem normaal niet zo snel doen. Tevreden zat ik te kijken met de net aangeschafte plattegrond op schoot. Ik zag al dat we nooit alle activiteiten konden beleven, veel te weinig tijd (of veel te veel mensen, kan ook). Dit vroeg om een activiteiten-triage…

Een beetje tegenstribbelende zoon mee genomen naar de Minitrein.Deze keer werd Dorota door hem uitgenodigd om mee te gaan, ik zou wel wat foto’s maken (welhaast onmogelijk; fotograferen met een telefoon, bij afwezigheid van nog functionerende fototoestellen) Het was wel proppen om Tim en Dorota in 1 wagonnetje te krijgen. Eigenlijk zjjn veel attracties waarbij kinderen <1,50m door ouders begeleidt moeten worden niet echt gemaakt op mensen >1,70 m. Een vreemde gewaarwording. In die tijd had ik al even de Rodelbaan bekeken alwaar ik met Tim zou gaan rodelen (indien zijn moed hem niet in de steek laat), maar daar stond al zo’n rij dat ik die wachttijd tijdsverlies vond. Dan maar een verlate lunch ingeplanned. Bij een restaurant van La Place…

Aldaar troffen we een werknemer met -volgens mij- het slechtste geheugen van de zaak. Niks notities maken, dus meneer had een probleem met: 1 hamburger ‘classic’, 2 hamburgers ‘cheese’, waarvan eentje zonder tomaat, ui en sla (voor Tim). Werkelijk, we hebben -voor zover ik kan herinneren- wel 7 variaties horen herhalen door deze man. Alleen geen sla, alleen geen ui, classic zonder kaas, bedenk maar zelf wat deze man er van maakte. In die tijd had Tim al z’n eerste beker 7-Up al leeg gedronken, nog voor het afrekenen …

Met de logica van een kind, wou Tim meteen na deze zeer voedzame maaltijd (want ‘stevige’ broodjes) trampoline springen. Dit ondanks de waarschuwingen van z’n moeder. Hij heeft wel wat gesprongen, maar lag regelmatig ‘voor pampus’ op het doek. Meneer had een beetje buikpijn en was een beetje misselijk. Mooi, lesson learned….

Het werd drukker en drukker in het park. De wachtrijen werden dus langer en langer. Maar bij de midget golf was het relatief rustig (ook aanwezig hier bijna om de hoek). Tim mocht als eerste afslaan. Ondanks woedebuien en vals spelen werd meneer tweede, ik won. Ik had een goede dag, waarbij ik veel 2-slagen had, 1 hole-in-one (en 1 ondanks-7- slagen-nooit-bereikt-hole). Daar we geplanned hadden om rond 17h huiswaarts te rijden (wegens patiënten van Dorota) en we voor 2h Tikibad hadden betaald, moesten we snel na de golfbaan door naar het zwembad …

Bij de ingang/kassa even toestemming gevraagd om met basketball shirt te mogen zwemmen (omdat mensen staren en wijzen naar je stoma) gingen we via de kleine, benauwde kleedkamertjes eindelijk verkoeling zoeken in het water…

Leuk zwembad! Daar kun je je op een warme, zonnige dag wel een dag vermaken, mede door het buitenbad en de zonneweide. Wij hadden maar 2 uur. Eerst even een kwartier gelegen en gestoeid in het golfslagbad (dat vond Dorota het leukst), alsook mij met zo’n brandweerkanon laten besproeien door Tim, die de breedste glimlach had. Het nieuws dat niet alle glijbanen voor hem toegestaan waren (sommige banen zijn alleen voor >150 cm)  werd met dikke tranen ontvangen. (Opmerkelijk hoe ‘moedig’ hij is bij water.) Dus maar eerst de Canonball gedaan, een kort -doch turbo snel- baantje. Maar 6 meter lang, maar bij de landing dacht ik dat het chloorwater in m’n voorhoofdsholte zat.  Dorota moet niks hebben van al die water-activiteiten, dus we moesten ons regelmatig bij haar melden om te laten zien dat we nog steeds leefden en ongeschonden waren. Tim zag mensen met een grote zwemband lopen, die gingen in de Lazy River. Wij dus ook. Heerlijk op zo’n grote zwemband liggen terwijl je zeker 5 minuten lang door een langzame stroming een route om en door het zwembad drijft. Tim vond het zo leuk, die wou nog een keer, dus weer in de wachtrij. Maar eerlijk gezegd, 5 minuten in een 90 graden houding in zo’n band gevouwen begin je best wel te voelen in je rug. Maar ja, van Dorota mocht Tim niet alleen (“Stel dat…“), dus ik moest weer mee. Daarna wou ik weer even gestrekt drijven in het golfslagbad. De tijd vliegt voorbij, we hadden nu nog maar zo’n 40 minuten. Daar de lengte-eisen niet bij elke glijbaan duidelijk was, werden we eerst voorgelicht door een badjuf waaruit we concludeerden dat Tim niet in de Cycloon mocht. Ik moest toch met deze dame spreken want ik werd appart geroepen omdat ik een shirt droeg. Affijn, uitleg gegeven, geen probleem. Maar later werd ik weer door een ander badmeester het bad uitgefloten wegens mijn shirt. Ik (alweer) uitleggen. Volgens hem moest ik bij -weer een ander- badmeester een gekleurd bandje vragen wegens mijn shirt. Aangekomen bij die man kreeg ik te horen dat een gekleurd bandje betekende dat ik alleen in het peuterbadje mocht. Jeez, hier in het lokale zwembad weten de mensen dat -en waarom- ik een shirt draag, nooit problemen. Hier zou ik nu alleen tussen de luierbaby’s mogen spelen! Dat vond de man zelf ook wel gek, en gaf dus toestemming om gewoon verder te gaan. Toch nog even gevraagd waar Tim (129 cm) wel van de glijbaan mocht. Hij kon dus wel van de Cycloon, zijn grote wens! Wij die lange wenteltrap op. Och jee, zo’n 30 minuten in de rij gestaan om dan eindelijk van de Cycloon te kunnen, een turbo-baan. Tim wou eerst, ik moest -na 20 seconden- volgen. Eindelijk een wat langer glijbaan, maar wegens de snelheid in de bochten kwam ik wat hoog te liggen door de centrifugaalkrachten en lag een beetje buiten de waterbaan. Mijn rug werd gloeiend heet. Gelukkig -voor er wonden konden optreden- kwam je in de Cycloon terecht, een draaikolk waarin je vertraagd en uiteindelijk door een groot gat van 1,50 m in het eindbad valt, als een speolputje. Ik had al Youtube filmpjes ervan bestudeerd. Iedereen viel met z’n voeten naar beneden. Ik natuurlijk plat op de rug. Pijnlijk. Gelukkig was de zwemtijd voorbij en mocht ik naar de wagen terug strompelen …

‘s Avonds thuis, had ik niet veel energie meer. We hebben wat uiensoep opgewarmd en daarbij een blik (schaam) raviolli open getrokken. Rond 23h30 ging bij mij het licht uit …

‘s Morgens met een gigantische spierpijn wakker geworden. Rustig dag maar doen. Wel nog boodschappen gedaan, waarbij ik het winkelkarretje welhaast als een rollator gebruikte. Vanavond doen we simpel, een gekochte pizza en die ‘smukken’ we nog op met wat extra gekochte chorizo, mozzarella en eventueel ananas.

• Tim: pizza salame (met extra chorizo)
• Dorota: pizza funghi (met extra chorizo, mozzarella en ananas)
• Ik: pizza grand salame (met extra chorizo, mozarella en wat stukjes ananas)

Morgen maak ik een soort ragu, met salade en verse aardappelpuree. Ik heb zin in ‘zacht’ vlees …

 

Tags: Duinrell, pizza, Tikibad

« Gebakken courgette & Merguez «vorige«||»volgende» Gnocchi al forno con salsiccia Siciliana »